De ontwaking van Marina

Luister?

Marina was de belichaming van professionaliteit. Elke ochtend arriveerde ze precies om acht uur in het glazen kantoorgebouw, haar donkere haar strak in een knotje gebonden, haar blouse maagdelijk wit en haar rok netjes tot op de knie. Ze tikte brieven met een precisie die haar vorige baas ooit had vergeleken met een Zwitserse klok. Emoties? Die hield ze verborgen achter een beleefde glimlach en een knikje. “Ja, meneer,” “Nee, mevrouw,” en dat was het. Haar privéleven was een mysterie, zelfs voor haar collega’s die haar soms plaagden met de bijnaam “IJskoningin”.

Toen George binnenkwam als nieuwe baas, draaide de wereld op zijn kop, althans, voor Marina. Hij was lang, met warrig bruin haar dat net niet te rommelig was, en ogen die een ondeugende twinkeling hadden, alsof hij altijd een geheim bewaarde. Zijn pakken waren chic maar casual, met een open kraag die een vleugje borsthaar liet zien. Aanvankelijk ergerde het haar. Hij liet koffie morsen op zijn bureau, vergat afspraken en vertelde anekdotes over zijn reizen door Azië die nergens toe leidden. “Marina, kun je dit even fixen?” zei hij op zijn eerste dag, terwijl hij een rommelig rapport overhandigde. Ze zuchtte inwendig, maar knikte alleen. Vreemd, dacht ze. Te vrij, te… mannelijk.

De weken verstreken, en langzaam, ongemerkt, begon er iets te broeien. George was niet zoals de anderen. Hij vroeg naar haar mening, niet alleen naar haar typvaardigheden. “Wat vind jij van dit voorstel, Marina? Jij ziet dingen die ik mis.” Zijn complimenten waren subtiel, zijn lach warm. Op een regenachtige middag deelde hij zijn paraplu met haar bij de lift, en hun armen raakten elkaar aan, een vonk, kort maar intens. Marina voelde een warmte in haar buik die ze snel wegduwde. Nee, ze was de nette secretaresse. Gevoelens waren voor anderen.

Maar George zag het. Hij zag de lichte blos op haar wangen als hij te dichtbij kwam, de manier waarop haar ogen even bleven hangen op zijn handen, sterk, met lange vingers die leken te weten wat ze deden. Hij wachtte, bouwde op. Tot die ene middag, eind oktober. Het kantoor was bijna leeg, de zon zakte vroeg onder in een oranje gloed. George leunde achterover in zijn stoel, zijn das los, en keek haar aan over het bureau. “Marina,” zei hij met die zachte, hese stem die haar de laatste tijd kippenvel bezorgde, “ben je vanavond in de gelegenheid om met me over te werken? Er is een rapport dat af moet, en ik… nou ja, ik zou je gezelschap waarderen.”

Ze aarzelde. Overwerken? Met hem? Haar hart bonsde, maar ze knikte professioneel. “Natuurlijk, meneer. Tot hoe laat?” Hij glimlachte, een glimlach die beloofde dat dit meer was dan spreadsheets. “Neem de tijd. We zien wel.” Om acht uur ’s avonds sloten ze zich op in zijn kantoor. De lichten dimden automatisch, alleen het zachte schijnsel van de bureaulamp bleef over. George had wijn meegenomen, een fles rode Bordeaux, twee glazen. “Om de creativiteit te stimuleren,” zei hij plagerig, terwijl hij inschonk. Marina nam een slok, de vloeistof warm en fruitig op haar tong. Ze praatten over het werk, maar al snel dwaalden de gesprekken af. Naar boeken, dromen, de eenzaamheid van het leven in de stad. Zijn knie raakte de hare onder de tafel, en deze keer trok ze niet weg.

“Je bent zo… beheerst, Marina,” mompelde hij, zijn vingers strelend over de rand van zijn glas. “Wat zou er gebeuren als je losliet?” Haar adem stokte. Ze wilde antwoorden, iets nets zeggen, maar zijn hand gleed over de tafel en raakte de hare aan. Warm, elektrisch. “George…” fluisterde ze, maar het klonk niet als een protest.

Hij stond op, liep om het bureau heen en trok haar zachtjes omhoog. Zijn lippen vonden de hare in een kus die begon als een fluistering en eindigde als een storm. Marina’s handen grepen zijn schouders, haar nagels drukten in het linnen van zijn overhemd. Dit was niet het overwerken dat ze kende. Dit was vuur, honger. George tilde haar op het bureau, duwde paperassen opzij, en zijn handen gleden onder haar rok, omhoog langs haar dijen. Ze hijgde toen hij de kousbanden vond; ja, ze droeg jarretelles, een geheim onder haar nette outfit. “God, Marina,” gromde hij, “je bent perfect.”

Hij knoopte haar blouse open, traag, plagerig, en onthulde haar zwarte kanten bh. Zijn mond volgde, kussend over haar sleutelbeen, neerwaarts naar haar borsten. Hij schoof de cups omlaag en nam een tepel in zijn mond, zuigend met een druk die pijlen van genot door haar heen joeg. Marina’s hoofd viel achterover, een kreun ontsnapte aan haar lippen, een geluid dat ze nooit had laten horen. Haar handen woelden door zijn haar, trokken hem dichterbij. “Meer,” fluisterde ze, verbaasd over haar eigen stem. “Alsjeblieft, meer.”

George lachte laag, een geluid dat trilde tegen haar huid. Hij tilde haar rok hoger, zijn vingers vonden de rand van haar slipje, nat, doorweekt van verlangen dat ze nooit had toegegeven. Hij haakte het opzij en streelde haar clit met zijn duim, cirkelend, plagerig. Marina’s heupen stoten, een golf van hitte bouwde op in haar onderbuik. “Je bent zo nat voor me,” mompelde hij, terwijl hij een vinger in haar liet glijden. Langzaam, dan sneller, buigend om dat ene plekje te raken dat sterretjes voor haar ogen liet exploderen. Ze beet op haar lip, maar de kreunen kwamen toch, luid, ongeremd.

Hij liet haar niet komen, nog niet. In plaats daarvan knielde hij neer, duwde haar benen uiteen en begroef zijn gezicht tussen haar dijen. Zijn tong was meedogenloos: likkend over haar lippen, zuigend aan haar clit, plagerig met snelle flutterbewegingen. Marina’s handen grepen de rand van het bureau, haar lichaam schokte. “George… oh god, ik… ik ga…” Ze kwam hard, een orgasme dat haar deed schokken, haar sappen over zijn kin druppelend. Maar het was niet genoeg. Verre van.

Ze trok hem omhoog, haar ogen wild, haar wangen rood. De nette Marina was verdwenen; in haar plaats ontwaakte iets roofdierachtigs, hongerigs. Ze rukte zijn broek open, bevrijdde zijn pik, hard, dik, kloppend in haar hand. Ze had hem nog nooit zo gezien, maar instinctief wist ze wat te doen. Ze zakte op haar knieën, nam hem in haar mond, zuigend met een gulzigheid die haar verbaasde. Haar tong danste over de eikel, proevend het zoute voorvocht, terwijl haar hand hem pompte. George gromde, zijn vingers in haar haar, duwend dieper. “Fuck, Marina… je mond is hemels.”

Maar ze wilde meer. Ze stond op, duwde hem in zijn stoel en klom op zijn schoot, haar rok omhooggeschoven, slipje opzij. Ze positioneerde hem aan haar ingang en zakte neer, centimeter voor centimeter, hem vullend tot ze hem diep in zich voelde. Een zucht van voldoening ontsnapte haar. Ze begon te rijden, langzaam eerst, haar heupen rollend, voelend hoe hij haar uitrekte, raakte alle zenuwen die ze niet kende. Sneller dan, harder, haar borsten stuiterend terwijl ze op en neer bewoog. George’s handen grepen haar billen, knedend, leidde haar ritme. “Ja, zo… rijd me, schatje.”

Ze kwam weer, dit keer schreeuwend, haar wanden knijpend om hem heen. Maar ze stopte niet. De nymfomane in haar was ontwaakt, onverzadigbaar. Ze draaide zich om, ging op handen en knieën op het bureau, bood zich aan. “Neuk me,” commandeerde ze, haar stem hees van lust. George gehoorzaamde, stotend diep, zijn ballen klakkend tegen haar clit bij elke stoot. Hij greep haar heupen, ramde harder, zijn vingers glijdend naar voren om haar tepels te knijpen. Zweet droop van hun lichamen, de kamer vulde zich met het natte geluid van huid op huid, gekreun en gehijg.

Hij draaide haar weer om, tilde haar benen over zijn schouders en drong dieper en dieper. Marina’s nagels krasten over zijn rug, haar orgasmes rolden over elkaar heen, een, twee, drie, tot ze niet meer kon tellen. “Blijf in me voor uren,” smeekte ze, haar stem gebroken. George brulde, zijn pik zwelgend terwijl hij pulseerde, heet zaad spuitend diep in haar, vullend haar tot het eruit droop langs haar dijen.

Ze zakten in elkaar, hijgend, maar zelfs toen was het niet voorbij. Marina’s hand gleed alweer omlaag, strelend hem hard, klaar voor meer. Die nacht zouden ze niet slapen. Het overwerken duurde tot de zon opkwam, een marathon van posities: tegen de muur, op de vloer, in de stoel. Missionaris, doggy, cowgirl, ze probeerden alles, haar mond, haar borsten, haar kont zelfs, toen de lust te groot werd. George leerde haar, en zij hem, in een dans van pure, rauwe extase.

Vanaf die avond was Marina veranderd. De nette secretaresse bestond niet meer. In haar plaats was een vrouw die haar verlangens omarmde, die George ’s ochtends in de koffiekamer een heimelijke kus gaf, wetend dat de lunchpauze een nieuwe ronde zou inluiden. Ze was ontwaakt, een nymfomane geboren uit een enkele vonk. En George? Hij kon niet gelukkiger zijn met zijn “overwerkende” assistente.