Meer dan een bezorging

Luister?

Het begon altijd met hetzelfde geluid. Het zachte piepen van het busje dat tot stilstand kwam, en een hoop muziek. De portier die dichtviel, en dan… voetstappen. Haar voetstappen. Ik herkende ze inmiddels zonder na te denken. Wanneer de bel ging, wist ik al wie het was. Lisa. Rode haren en een zwarte, donkere gotische streep bij haar ogen. Ze stond er altijd alsof ze net uit een andere wereld stapte: een wereld van routes, schema’s en dozen — en dan ineens mijn stoep. Haar jas half open, haar wangen een beetje rood van de kou of de haast. Ze keek me aan met een blik die nooit helemaal professioneel was, maar ook nooit te persoonlijk. Dat was juist wat het zo gevaarlijk maakte. “Pakketje voor je,” zei ze dan. Maar haar ogen zeiden iets anders. In het begin hield ik het luchtig. Een grapje over hoe vaak ik wel niet bestelde. Zij lachte, iets te lang. Soms bleef ze staan nadat ik had getekend. Haar hand nog om de scanner, mijn hand nog in de lucht. Niemand die de spanning benoemde, maar ze was er. Dicht, warm, onmiskenbaar. Elke ontmoeting schoof een grens een millimeter op. Tot die ene dag. Het regende. Hard. Ze stond onder mijn afdakje, haar jas nat, haar haar losgeraakt. Ze had een pakket in haar hand, maar leek vergeten waarom ze er was. Ik ook. De stilte tussen ons was anders dan normaal, zwaarder. Alsof iets eindelijk besloten had om niet langer te wachten. “Je kijkt altijd zo,” zei ze ineens. “Hoe?” vroeg ik. “Alsof je hoopt dat ik nog even blijf staan.” Mijn hart sloeg een tel over. “Ik hoop het niet alleen,” zei ik. Ze slikte. En toen deed ze iets wat ze nooit deed: ze zette een stap naar binnen, zonder te vragen. De deur viel achter haar dicht. De regen was ineens ver weg. Wat er daarna gebeurde, voelde onvermijdelijk en verboden tegelijk. Haar hand die de mijne zocht. De twijfel in haar ogen en dan de keuze. De manier waarop ze mijn naam zei, zachter dan ooit. Alsof ze wist dat dit moment alles zou veranderen. We zoenden elkaar waar we maar konden en de kledingstukken vlogen aan de kant. Alsof er een last van ons afviel, werden we één. Mijn lul schoof in haar mooie, gladde kutje en we hadden heerlijke sex. Na dit bezoek bleef ze komen. Niet alleen met pakketten. Soms alleen om te praten. Soms omdat ze “toevallig” pauze had. Soms omdat ze me miste en hadden we heerlijke sex, al zei ze dat nooit hardop dat ze me miste. Tot haar route veranderde. Tot de bel niet meer ging. Tot de stilte te lang werd. Ik dacht dat het voorbij was. Tot ze weken later weer voor mijn deur stond. Ze zag er anders uit. Rustiger. Maar ook gespannener, alsof ze iets bij zich droeg dat te groot was om te verbergen. Haar hand rustte even op haar buik voordat ze zich dat realiseerde. “Mag ik binnenkomen?” vroeg ze. Binnen zei ze niets meteen. Ze liep door mijn huis alsof ze het kende, alsof ze hier hoorde. Pas toen ze tegenover me stond, keek ze me recht aan. “Ik ben zwanger.” De woorden bleven tussen ons hangen. Mijn adem stokte. Niet van angst. Van besef. Van alles wat begonnen was met een blik, een deurbel, een stap te ver. “Van jou,” voegde ze eraan toe, zachter nu. Ik liep naar haar toe. Niet gehaast. Niet twijfelend. Mijn hand vond de hare, daarna haar buik. Ze legde haar hoofd tegen mijn borst en zuchtte, alsof ze eindelijk niet meer hoefde te dragen wat ze al die tijd alleen had gedragen. “Ik wist niet of je dit wilde,” fluisterde ze. “Ik wist niet of ik het durfde te hopen.” Ik tilde haar gezicht op. Haar ogen glansden. “Lisa,” zei ik, “ik heb al maanden gehoopt dat je zou blijven.” Dit keer ging ze niet weg. En de deur bleef dicht, niet om afstand te houden, maar om iets te beschermen dat net begon.