Gedicht:

Gedachten van een vrouw….

Ze stond voor de spiegel,
nog steeds dezelfde vrouw die ooit lachte
alsof de wereld haar een compliment verschuldigd was.

Was ik niet goed genoeg?
niet mooi genoeg in het ochtendlicht,
niet sexy genoeg in de schemering,
niet slim genoeg om zijn leugens te doorzien
voordat ze als messen in mijn borst werden gestoken?

Ik bouwde muren van zelfliefde,
hoog en onwrikbaar,
een fort waarbinnen ik koningin was.
Elke ochtend zei ik tegen mezelf:
jij bent genoeg.
jij bent meer dan genoeg.

En toen kwam hij,
met zijn zachte beloftes en harde handen,
en hij brak niet alleen zijn woord –
hij brak de fundering onder mijn trots.

Nu vraag ik het in stilte,
in de uren dat de nacht te lang duurt:
wanneer ben ik genoeg?
Wanneer is een vrouw voldoende
om de loyaliteit van een man te verdienen,
alsof trouw iets is dat je kunt verdienen
met de juiste curve, de juiste lach, de juiste stilte?
Het antwoord bijt: nooit.
Nooit zal ik perfect genoeg zijn
voor iemand die kiest voor minder dan trouw.
Zijn ontrouw was geen oordeel over mijn waarde
het was een bekentenis van zijn tekortkoming.

Toch bloedt de wond nog.
De spiegel liegt niet,
maar hij fluistert nu twijfel:
misschien als ik dunner was,
slimmer, zachter, vuriger…
Ik veeg de tranen weg
en zeg het hardop,
alsof de woorden de breuk kunnen lijmen:
Ik ben genoeg.
Ik was altijd genoeg.
Zijn falen verandert daar niets aan.

En op een dag,
als de echo van zijn verraad vervaagt,
zal ik weer lachen
alsof de wereld mij een compliment verschuldigd is
omdat ik dat ben…..