Hij weet niet hoe

Ilias zat in de avondschemering achter zijn scherm toen de onrust weer opspeelde.
De stilte na de laatste episode had te lang geduurd, en die stilte begon zwaar te wegen op zijn borst, alsof iets in hem steeds opnieuw vroeg om een antwoord dat hij niet kon geven. Hij opende Messenger, zocht haar naam op en begon te typen, niet meteen met een vraag of een concreet plan, maar met die lange, vleiende zinnen die hij altijd gebruikte wanneer hij niet wist hoe hij dichterbij moest komen. Hij schreef dat hij haar miste op een manier die hij zelf niet kon duiden, dat haar intelligentie en haar hoge besef van bewustzijn hem stilzetten, dat hij trots was op alles wat ze neerzette en op de manier waarop ze in de wereld stond, scherp en onafhankelijk. Hij schreef dat hij het liefst deel zou uitmaken van haar leven, niet als toeschouwer maar als iemand die erbij hoorde, iemand die haar nabijheid mocht voelen zonder steeds weer tegen dezelfde muur te lopen.

De berichten bleven komen, de een na de ander, een stroom van woorden die steeds weer dezelfde bewondering herhaalden en toch nooit de sprong waagden. Hij schreef over hoe bijzonder ze was, over hoe hij haar energie voelde zelfs op afstand, over hoe hij soms ’s nachts lag te denken aan de gesprekken die ze ooit hadden gehad en aan de stilte die daarna was gevolgd. Maar nergens stond een concrete uitnodiging. Geen “ik kom langs”. Geen “laten we elkaar zien”. Alleen die stroom van bewondering die in de lucht bleef hangen en nooit de grond raakte, alsof hij bang was dat een echte daad alles zou verbreken wat hij nog over had.
Lady las alles met de scherpe aandacht die haar zo eigen was. Ze antwoordde niet meteen. Toen ze reageerde, was het droog en precies, zonder overbodige zachtheid en zonder ruimte voor misverstanden.
“Je zegt heel veel, Ilias. Maar je doet niks.”

Hij probeerde te lachen in tekst, probeerde het lichter te maken, alsof humor de leegte kon vullen die tussen hen in lag en die steeds groter leek te worden. En toen kwam die zin die hij zelf niet had willen typen, maar die er toch uitrolde, omdat hij niet anders kon: dat hij gewoon niet wist hóe. Hoe hij dichterbij moest komen zonder alles te verpesten. Hoe hij van woorden naar daden moest gaan zonder zich belachelijk te voelen of haar af te stoten met zijn onhandigheid.
Lady’s antwoord kwam snel. Een korte lach-emoji, gevolgd door tekst die snijdend helder was en geen ruimte liet voor illusies.
“Je weet niet hoe. En daar heb ik helemaal niks aan. Ik heb geen behoefte aan mannen die blijven hangen in ‘ik zou willen’ zonder ooit te bewegen. Je waardeert me, je bent trots, je zou het liefst… Maar dat is lucht. Ik ben geen project waar je van op afstand van geniet.”
Hij stuurde nog meer. Meer uitleg, meer beloftes, meer van die machteloze zinnen die steeds weer op hetzelfde punt vastliepen en steeds weer de leegte blootlegden die hij niet kon vullen. Lady zag het patroon opnieuw, voelde de lege ruimte waar initiatief had moeten staan, en blokkeerde hem. Hard en definitief. Zijn berichten verdwenen en haar naam was weg. Hij was weer terug bij nul, met alleen de echo van haar lach en de zekerheid dat hij opnieuw had gefaald in precies datgene wat hij het meest wilde.

Die avond zat de teleurstelling zwaar in zijn borst, zwaarder dan hij zelf wilde toegeven. Hij logde in op het andere profiel, het neukprofiel, waar geen poëzie en geen diepte hoefden te zijn, alleen behoefte en de belofte van een lichaam dat niets vroeg behalve het moment zelf. Hij scrolde, stuurde een paar directe berichten, en al snel reageerde een chick en foto’s werden uitgewisseld. Haar lichaam was rond en zacht, met volle borsten, een gladgeschoren kut en een uitnodigende blik die niets eiste behalve aanwezigheid. Binnen het uur stond er een afspraak. Geen gesprek over bewustzijn. Geen lach die hem ontmaskerde. Alleen de simpele afspraak: kom langs…

Haar appartement rook naar parfum en warme huid. Ze opende de deur in een dun, bijna doorzichtig hemdje dat nauwelijks iets verborg, haar tepels al duidelijk zichtbaar onder de stof, alsof ze al half klaar was voor wat komen ging. Ilias keek haar even aan, voelde de lege plek in zichzelf die de seks niet zou kunnen vullen, en kuste haar meteen. Hard. Alsof hij iets wilde uitwissen. Zijn tong gleed in haar mond, zijn handen grepen haar billen en trokken haar stevig tegen zich aan, zodat hij de zachtheid van haar lichaam tegen de hardheid van het zijne voelde. Ze kreunde zacht toen hij het hemdje over haar hoofd trok en haar blote borsten in zijn handen nam. Hij kneedde ze, kneep in de tepels tot ze stevig en hard werden, zoog er een in zijn mond en liet zijn tanden er licht over glijden, terwijl zijn andere hand al lager gleed. Haar handen gingen naar zijn broek, openden de rits, grepen zijn lul die al half hard was en streek er langzaam overheen, haar duim die over de eikel wreef, alsof ze precies wist wat hij nodig had en geen vragen stelde.
Ze duwde hem naar de bank. Hij ging zitten en zij ging op haar knieën tussen zijn benen, haar blik omhoog gericht terwijl ze zijn lul in haar hand hield. Haar mond was warm en nat. Ze likte eerst alleen de kop, draaide haar tong eromheen, zoog hem dan diep naar binnen tot hij bijna haar keel raakte. Het speeksel droop langs haar kin terwijl ze hem pijpte, één hand die de basis vasthield, de andere die zijn ballen zacht kneep en masseerde. Ilias legde een hand in haar haar en stootte licht mee, genietend van het natte geluid, van de manier waarop ze slikte en zich liet gebruiken zonder enige eis, zonder de scherpe blik die Lady altijd had gehad en die hem steeds weer had blootgelegd.

Toen trok hij haar omhoog, legde haar op de bank en spreidde haar benen wijd. Haar kut was al glanzend nat, de schaamlippen licht gezwollen van verlangen. Hij boog zich voorover, likte langzaam van onderaf naar boven, zijn tong die tussen de schaamlippen gleed, haar clitoris die hij zacht zoog en met de punt van zijn tong bespeelde tot ze begon te trillen. Twee vingers schoven naar binnen, hij boog ze, voelde hoe ze samentrok om hem heen, hoe haar natheid hem begroette. Hij likte haar open tot haar heupen trilden en ze zijn haar greep, tot ze met een lange, bevrijdende kreun kwam, haar benen die om zijn hoofd klemden alsof ze hem niet meer los wilde laten.
Hij ging bovenop haar en zijn lul gleed in één lange, diepe stoot naar binnen. Haar kut was strak en heet en omklemde hem, alsof ze hem naar binnen wilde trekken. Hij neukte haar eerst langzaam, voelde elke centimeter, keek naar hoe haar borsten meebewogen met elke stoot, hoe haar gezicht zich vertrok van genot. Hij begon haar steeds harder te neuken en zijn heupen klapten tegen haar, zijn handen hielden haar polsen boven haar hoofd vast, zodat ze niets anders kon doen dan hem nemen. Ze kreunde luider, vroeg om meer, krabde over zijn rug met nagels die sporen achterlieten. Hij draaide haar om, trok haar op handen en knieën, greep haar heupen en nam haar van achteren. Diep. Hard. Eén hand in haar haar die haar hoofd licht achterover trok, de andere die naar voren ging en over haar clitoris wreef terwijl hij haar vulde, telkens weer, tot het geluid van huid op huid de kamer vulde. Ze kwam opnieuw, samentrekkend om hem heen, nat en trillend, haar stem die brak van genot.
Hij trok eruit voordat hij klaarkwam, liet haar op haar knieën gaan zitten en stond voor haar. Zij nam zijn lul weer in haar mond en keek omhoog terwijl hij haar keel vulde, haar handen op zijn dijen. Hij stootte een paar keer diep, voelde de druk opbouwen tot hij het niet meer kon houden, en spoot over haar tong en lippen. Dikke stralen die ze slikte, die over haar kin en naar haar borsten liepen, terwijl ze hem bleef likken tot hij schoon was. Ze glimlachte tevreden, alsof ze precies had gegeven wat hij had gevraagd.

Uiteindelijk lag ze uitgeput naast hem, zijn zaad nog nadruppelend op haar kin, haar adem nog kort. Ze praatten weinig; er was niets te zeggen, want er was niets dat gezegd hoefde te worden.
Toen hij de deur achter zich dichtdeed en in de auto stapte, was de leegte al voelbaar, zwaarder dan de geur van sex die nog aan hem kleefde. Niet meteen, maar ergens op de donkere weg naar huis barstte het open. Tranen die plotseling kwamen, hard en oncontroleerbaar, alsof iets in hem eindelijk bezweek onder het gewicht van wat hij niet kon zijn. Hij zette “Ik weet niet hoe” van Benny Neyman op, het nummer dat hem precies daar raakte waar hij vastzat, waar zijn onvermogen lag. De melodie vulde de auto terwijl hij reed, snikkend, handen aan het stuur, zijn lichaam nog vol van de seks maar het hoofd vol van de vrouw die hem had weggestuurd omdat hij echt niet wist hoe. De woorden van het nummer mengden zich met de herinnering aan haar lach, aan haar scherpe zinnen, aan de blokkade die zo definitief was geweest en hij voelde hoe de leegte hem opnieuw opslokte.

Thuis aangekomen, nog met de geur van de andere vrouw op zijn huid en in zijn kleren, opende hij de oude chat met Lady. Hij scrolde terug door de berichten, las haar scherpe antwoorden opnieuw, voelde haar lach die door de tekst heen voelbaar was, las zijn eigen machteloze zinnen over trots en verlangen en “ik weet niet hoe”. Hij las ze opnieuw, langzaam, alsof hij iets zocht dat er niet was, alsof de woorden alsnog een andere betekenis konden krijgen. Zijn hand gleed naar beneden, opende zijn broek, greep zijn lul die weer hard werd van de herinnering aan háár, niet van de chick die hij zojuist had geneukt. Hij trok zich af, eerst langzaam, zijn duim over de eikel, toen harder, terwijl de tranen over zijn wangen liepen en de muziek nog zacht nazong. Hij zag haar voor zich: intelligent, bewust, onbereikbaar, de enige op wie hij echt trots was. Hij kwam met een gebroken geluid, het sperma over zijn hand en buik, met ogen dicht, zijn hoofd vol van de vrouw die hij niet wist te bereiken.
Daarna lag hij doodstil in het halfduister. De kamer was geruisloos. Alleen de echo van het nummer en de bittere smaak van woorden zonder daden bleven over, en de zekerheid dat hij opnieuw bij nul was begonnen….