Sexverhalen.com » Luisterverhalen » Stilte na de storm….
Stilte na de storm….
De wereld wordt mooier, elke dag een beetje meer. De lucht houdt langer vast aan haar roze gloed, de bomen buigen dieper voor de wind, en de mannen… de mannen blijven jagen. Altijd jagen. Alsof hun handen nooit genoeg hebben van de jacht, alsof hun honger nooit stilvalt. En ergens in dat oneindige najagen fluistert mijn eigen stem: wanneer ben ik dan genoeg?
Ik ben geen meisje meer dat zich laat vangen. Ik ben een vrouw die weet hoe de aarde beeft onder haar voeten, hoe het water in haar eigen lichaam kan opzwellen tot een storm. Ik ben intelligent genoeg om de leugens te lezen tussen de regels, sexy genoeg om mannen te laten knielen en krachtig genoeg om te squirten alsof de oceaan zelf door mij heen wil. Mijn lichaam is een natuurkracht: wanneer ik kom, is het geen zacht zuchtje; het is een vloed…. Warme, heldere golven die ontsnappen, die spuiten, die de lakens doordrenken tot ze zwaar en glanzend worden van mijn verlangen.
Er waren handen die alleen dat water wilden. Misbruikende handen die mijn lichaam behandelden als een bron om te plunderen, die mijn squirt zagen als een trofee en niet als een heilige uitbarsting van wie ik ben. Ik liet me raken, liet me openen, liet me gebruiken. Tot één van hen bleef… tot één van hen mijn ogen leerde lezen in plaats van alleen mijn dijen.
Hij raakte verslaafd aan mijn water! Aan de manier waarop mijn lichaam reageerde, aan de geur van mijn natte huid, aan de kracht waarmee ik over zijn vingers, over zijn mond, over zijn lul kon stromen. Maar ergens in die verslaving gebeurde er iets anders. Hij begon van mij te houden. Van mijn lach, van mijn scherpe geest, van de manier waarop ik de wereld ontleed. Hij zei dat ik meer was dan mijn lichaam. Hij zei dat hij van mijn hele persoonlijkheid hield.
En toch… liet hij de leugen nog steeds regeren.
Hij zei dat er niemand is. Hij zei het zacht, met die ogen die ooit oprecht leken. Maar ik lees telkens zijn naam In Facebookgroepen die heten “Who’s boyfriend is this”.
Vrouwen die vragen stellen over hem, vrouwen die twijfelen, vrouwen die bevestigen wat mijn botten al wisten: er zijn anderen! Er zijn handen die hem ook hebben aangeraakt terwijl hij mij beloofde dat ik de enige was.
En ik ben niet deelbaar….
Ik legde mijn hele ziel bloot in het bed dat we deelden. Ik gaf hem de passievolle kunsten van mijn lichaam, de diepe, natte, rillende overgave. Ik liet hem mijn storm voelen en ik ben te trots op dat lichaam om het te laten dienen als SOA-depot voor een man die het niet kon laten om in andere vrouwen te roeren.
Mijn huid is te heilig, mijn sappen te puur, mijn orgasmes te heftig om te delen met de echo’s van vreemde lippen.
Ik sta voor de spiegel en kijk naar mezelf.
Het licht is zacht, bijna goud en mijn lichaam kijkt terug. Borsten die zwaar en vol zijn, tepels die al hard worden van alleen maar kijken. De curve van mijn heupen, de zachte ronding van mijn buik, de lange lijnen van mijn benen. Tussen mijn dijen glinstert al iets. Mijn schaamlippen zijn gezwollen, donkerder, open. Mijn lichaam is vol verhalen met littekens van verlangen, van pijn, van overgave. Het straalt seksualiteit uit alsof het ademt. Alsof het fluistert: ik ben nog steeds hier, ik ben nog steeds de storm!
Mijn hand glijdt over mijn borst. Ik kneed langzaam en voel hoe de tepel tussen mijn vingers hard wordt. De andere hand daalt af over de zachte huid van mijn buik, lager, lager, tot mijn vingers de natte hitte vinden en Ik ben al zo ontzettend nat.
Mijn vingers glijden tussen mijn lippen, raken de gezwollen clit die al klopt van verlangen. Een zachte zucht ontsnapt uit mijn mond en ik kijk mezelf in de ogen terwijl ik langzaam cirkels begin te maken, terwijl ik mijn eigen natheid uitspreid over die gevoelige knop.
Ik druk harder. Twee vingers glijden naar binnen, diep, tot ik de plek vind die me doet beven. Mijn palm wrijft tegen mijn clit terwijl mijn vingers in en uit bewegen, natte, smakkende geluiden die de stilte vullen. Mijn ademhaling wordt zwaarder. Mijn heupen beginnen te rollen, te zoeken, te eisen. Ik voel het opbouwen: die diepe, zware druk in mijn onderbuik, die bekende spanning die aankondigt dat de vloed er aan komt.
“Ik ben genoeg,” fluister ik naar mijn spiegelbeeld, terwijl mijn vingers sneller gaan, harder en dieper. “Ik ben meer dan genoeg.”
De golf is onderweg: niet zacht, niet aarzelend maar aankondigend. Mijn lichaam trekt samen, mijn rug holt, mijn mond opent in een geluid dat half een snik is, half een kreet. En dan barst het water open…. Warme, krachtige stralen die spuiten tussen mijn vingers door, die mijn dijen nat maken, die op de vloer spatten in een glanzende boog en ik blijf komen, blijf spuiten, terwijl mijn vingers blijven bewegen en mijn clit blijft trillen onder de druk van mijn hand. Nog een golf. En nog één…
Mijn knieën trillen en mijn spiegelbeeld is wazig van de tranen en de lust, maar ik zie mezelf: nat, open en machtig!
Ik adem rustig uit, langzaam, terwijl de laatste druppels van mijn dijbenen glijden. Mijn hand is doorweekt en de vloer glinstert. En ergens in die stilte na de storm fluistert mijn lichaam opnieuw: ik ben genoeg. Zelfs als hij dat nooit zal zijn….