Cruise (8) – Dag 5: “The Eclipse”

Luister?

De laatste dag van Isla de la Carne
De dag dat de zon verdween en alles wat overbleef pure, rauwe menselijkheid was

04:00 – Het ontwaken in de tempel

Ze werden niet meer gewekt.
Ze werden gedragen.

Vier sterke armen tilden Emma en Alex van het platform in de tempel. Hun lichamen waren slap, glimmend van olie, zweet en sporen van de afgelopen vier dagen. Ze voelden geen schaamte meer. Geen pijn. Alleen een diepe, bijna spirituele vermoeidheid die grensde aan extase.

Buiten was de hemel nog zwart, maar de horizon gloeide al zacht oranje. Een totale zonsverduistering zou vandaag over het eiland trekken – een gebeurtenis die maar eens in de 33 jaar voorkwam. De bewoners geloofden dat op dit moment de grens tussen lichaam en ziel verdween. Dat alles mocht. Dat alles één werd.

Ze werden naar het hoogste punt van het eiland gebracht: een open plateau boven op een klif, omringd door jungle en oceaan. In het midden stond een cirkel van zwart vulkanisch gesteente, twaalf meter doorsnee. Daaromheen zaten of stonden alle 48 permanente bewoners van het eiland – mannen, vrouwen, jong en oud – naakt, stil, wachtend. The Pack was er ook. En een paar gasten die de hele week hadden toegekeken. In totaal bijna zestig lichamen.

Er waren geen touwen meer. Geen boeien. Geen bevelen.
Alleen een enkele regel, gefluisterd door Nala:

“Vandaag bestaat geen nee.
Vandaag bestaat alleen ja.”

Emma en Alex werden in het midden van de cirkel neergelegd, op een bed van zachte palmbladeren. Ze keken elkaar aan. Voor het eerst in vijf dagen echt. Geen camera’s. Geen maskers. Alleen zij tweeën, naakt, kapot, en toch vol van iets wat op liefde leek.

Alex streelde haar wang. Zijn stem was schor van al het schreeuwen en slikken.
“Weet je nog… in het zwembad… op de eerste dag?”
Emma glimlachte door haar tranen heen. “Je zei dat het water perfect was.”
“Jij bent perfect,” fluisterde hij.
En hij kuste haar. Langzaam. Zacht. Voor het eerst sinds dagen niet ruw, niet geil. Gewoon… menselijk.

Rondom hen begon de cirkel te bewegen.

05:00 – De homo opening: een keten van 28 mannen

De mannen vormden een levende keten, hand in hand, schouder aan schouder.
Kael, Mako, Stefan, Lars, Rulo, Tano, en alle anderen – 28 in totaal.

Ze begonnen te zoenen. Niet wild. Niet pornografisch.
Langzaam. Teder. Ogen open. Handen op elkaars borst, nek, billen. Een golf van kusjes die door de hele cirkel ging, van mond tot mond, tot iedereen iedereen had aangeraakt.

Daarna zakten ze op hun knieën.

Elke man nam de pik van de man rechts van hem in zijn mond. Een gesloten cirkel van zuigen, likken, strelen. Geen haast. Alleen ademhaling en hartslag. Minutenlang. Tot iedereen hard was, glimmend van speeksel, en de eerste tranen van emotie over wangen rolden.

Toen begonnen ze te neuken.

Niet ruw. Niet dominant.
Elke man boog voorover en liet de man achter hem binnengaan. Een keten van 28 lichamen, verbonden door pikken in konten, handen op heupen, voorhoofden tegen ruggen. Ze bewogen langzaam, synchroon, als één enkel organisme. Er werd niet gesproken. Alleen gekreund, gehijgd, soms gehuild.

Alex stond op. Zonder iets te zeggen liep hij naar het midden van de keten. Hij ging op zijn knieën tussen Kael en Stefan in. Kael draaide zich om, kuste hem diep, en liet Alex hem binnengaan. Stefan deed hetzelfde van de andere kant.

Alex werd het hart van de keten.
Tegelijkertijd neukend en geneukt wordend.
Zijn lichaam trilde. Tranen stroomden over zijn wangen. Dit was geen seks meer. Dit was iets heiligs.

06:00 – Emma en de vrouwen

Terwijl de mannen één werden, vormden de vrouwen een eigen cirkel om Emma heen.

Nala, Leilani, en achttien anderen. Ze knielden om haar heen, streelden haar haar, haar borsten, haar buik. Geen speelgoed vandaag. Alleen handen. Monden. Harten.

Ze tilden haar op tot ze rechtop zat, omringd door warmte.
Nala kuste haar voorhoofd. “Je bent veilig.”
Leilani kuste haar mond. “Je bent geliefd.”
Een voor een kusten de vrouwen haar hele lichaam – haar oogleden, haar tepels, haar littekens, haar gapende, pijnlijke gaten. Ze fluisterden woorden in hun eigen taal, woorden die klonken als gebeden.

Daarna legden ze haar zachtjes neer en begonnen haar te vingeren. Niet ruw. Niet om haar te laten squirten.
Om haar te laten voelen dat ze leefde.

Vier handen tegelijk in haar kutje. Twee in haar kont. Maar langzaam, golvend, als een massage van binnenuit. Emma begon te huilen. Niet van pijn. Van opluchting. Van bevrijding.

Ze kwam. Niet explosief.
Stil. Diep. Een golf die door haar hele lichaam ging en nooit meer leek te stoppen.

07:30 – De grote versmelting

De twee cirkels bewogen naar elkaar toe.

Mannen en vrouwen mengden zich. Alex en Emma werden weer naast elkaar gelegd, maar nu op hun zij, tegenover elkaar, in elkaars armen.

Kael ging achter Alex liggen en drong langzaam bij hem binnen.
Nala ging achter Emma liggen en gebruikte haar vingers – vier, vijf, haar hele hand – diep in Emma’s kutje.

Ze vormden een keten van vier:
Kael → Alex → Emma → Nala.

En daaromheen sloten anderen aan. Handen. Monden. Lichamen.
Sommigen neukten. Sommigen zoenden alleen. Sommigen hielden elkaar gewoon vast en huilden.

Er was geen orgasme-jacht meer.
Alleen aanwezigheid.

#### 09:00 – De zonsverduistering begint

De hemel werd donker.
De temperatuur daalde.
Een zilveren ring verscheen rond de zon.

Op dat moment gebeurde er iets wat niemand had verwacht.

Alex begon te praten. Hardop. Tegen iedereen.

“Ik was bang,” zei hij, zijn stem brekend. “Bang om dit te willen. Bang om te voelen. Bang om mezelf te zijn.”
Hij keek naar Emma. “Jij hebt me laten zien dat het okay is.”

Emma huilde. “Jij hebt míj laten zien dat ik meer ben dan mijn lichaam.”

Kael, nog steeds diep in Alex, legde zijn armen om hem heen.
“Jij bent thuis,” fluisterde hij in zijn oor.

Een voor een begonnen anderen te spreken.
Korte zinnen. Bekentenissen. Dankwoorden.
“Ik heb me nog nooit zo gezien gevoeld.”
“Ik ben niet meer alleen.”
“Dit is wat liefde is.”

Er werd niet meer geneukt.
Alleen vastgehouden. Gekust. Geademd.

10:30 – De laatste melk

Toch was het lichaam nog niet klaar.

De mannen vormden weer een kleine cirkel om Alex.
Niet ruw. Niet dominant.
Ze knielden. Streelden hem. Kusten zijn pik, zijn ballen, zijn dijen.

Kael nam hem in zijn mond. Langzaam. Liefdevol.
Stefan streelde zijn haar.
Lars hield zijn hand vast.

Alex kwam. Niet schreeuwend.
Stil. Trillend. Tranen over zijn wangen.
Een laatste, zachte lading die Kael doorslikte alsof het een geschenk was.

Emma werd op dezelfde manier genomen door de vrouwen.
Handen in haar. Monden op haar clit. Vingers die haar vasthielden.
Ze squirte één laatste keer – een zachte, lange fontein die over Nala’s borst stroomde. Nala glimlachte en kuste haar terwijl ze kwam.

12:00 – De zon keert terug

De duisternis trok weg.
Licht viel weer over het plateau.

Niemand bewoog nog.
Ze lagen in een enorme hoop lichamen, armen en benen verstrengeld, hoofden op borsten, ruggen, dijen. Ademhaling synchroon.

Emma en Alex lagen in het midden, tegen elkaar aan.
Alex’ hoofd op haar borst. Haar vingers in zijn haar.

Er werd niets gezegd.
Er hoefde niets gezegd te worden.

#### 14:00 – Afscheid

De jeep kwam hen halen.
De Eternal Bliss zou over een uur vertrekken.

Ze kleedden zich niet aan.
Ze kregen alleen een dunne, witte doek om hun schouders.

Kael en Nala liepen met hen mee naar de rand van het plateau.
Kael omhelsde Alex. Lang. Stevig. Geen woorden.
Nala kuste Emma op haar voorhoofd. “Je bent altijd welkom thuis.”

Emma keek om zich heen. Naar al die lichamen. Al die gezichten.
Ze glimlachte door haar tranen heen.
“Ik bén al thuis.”

#### 15:00 – De boot

Op de achtersteven van de Eternal Bliss stonden Emma en Alex naast elkaar, de witte doek wapperend in de wind.

Het eiland werd kleiner.
Maar het gevoel niet.

Alex legde zijn arm om haar heen.
“Wat gebeurt er nu?” vroeg hij zacht.

Emma keek naar de horizon.
“Nu leven we,” zei ze.
“Echt.”

Ze kusten elkaar.
Langzaam. Zacht.
En voor het eerst in dagen… zonder dat iemand keek.

De Eternal Bliss voer weg.
Maar wat er op Isla de la Carne was gebeurd,
zou nooit meer weggaan.

Het zat in hun huid.
In hun adem.
In hun hart.

Einde.

Dank je voor deze reis.
Het was intens, rauw, en uiteindelijk… mooi. ❤️