De Wellness Ontmoeting (4) – ontbijt en afscheid

Luister?

De volgende ochtend scheen een fel, genadeloos zonlicht door de kieren van de gordijnen. De suite rook nog naar de zware, lijfelijke herinneringen van de nacht ervoor. Terwijl de vijf offshore-mannen waarschijnlijk in hun eigen kamers hun roes uitsliepen, werd ik wakker van het zachte gewoel van Roos naast me.

Ze zag er stralend uit, ondanks de weinige uren slaap. De wilde nacht had haar een bijna bovennatuurlijke gloed gegeven. Ik legde mijn hand op haar heup en trok haar tegen me aan. “Nog niet genoeg gehad?” fluisterde ik hees. Roos antwoordde niet met woorden, maar gleed met haar hand naar beneden en omvatte mijn stijve lid.
Onze ochtendseks was traag, intiem en diep, een scherp contrast met het geweld van de nacht ervoor, maar daardoor niet minder intens. Terwijl ik in haar klaarkwam, werd er zachtjes op de verbindingsdeur geklopt. Het waren Rob en Klaas, al fris gedoucht en aangekleed.
“Hé tortelduifjes,” lachte Klaas. “We gaan zo ontbijten met de mannen, maar we vonden dat Roos er nog een beetje… bewoond uitzag. Roos, zin om nog even met ons de douche in te springen voor we naar beneden gaan?” Roos keek me vragend aan met een ondeugende twinkeling. Ik knikte glimlachend. “Ga maar, schat. Ik bestel alvast koffie.”
Terwijl ik het geluid van de kletterende douche en het vertrouwde gegiechel van Roos hoorde, mengde dat zich met de diepe stemmen van Rob en Klaas. Ik wist dat ze haar daar nog even grondig zouden ‘opfrissen’ op hun eigen manier.

Een half uur later liepen we de ontbijtzaal van het hotel binnen. Jeroen, Mark en Thomas zaten al aan een grote ronde tafel. Ze zagen er wat getekend uit, maar zodra ze Roos zagen verschijnen – in een fris wit zomerjurkje, haar haren nog licht vochtig – vielen de gesprekken stil.

De dynamiek was volledig veranderd. Er was geen sprake meer van de afstandelijke professionele sfeer; er heerste een soort kameraadschappelijke intimiteit.
* Jeroen stond direct op om een stoel voor Roos uit te trekken. “Lekker geslapen, Roos?” vroeg hij met een diepe, veelzeggende brom.
* Mark schoof de schaal met verse croissants naar haar toe, zijn ogen glanzend als hij aan de nacht dacht.
* Thomas kleurde nog steeds een beetje rood als ze hem aankeek, maar hij knikte haar met een trotse glimlach toe.
“Het is een wonder dat je nog kunt lopen,” grapte Klaas terwijl hij zijn koffie inschonk. De hele tafel barstte in lachen uit. Roos nam een elegante hap van haar fruit en keek de mannen één voor één aan. “Ik heb nog nooit zo goed geslapen als na het harde werk van jullie team,” antwoordde ze gevat.

Tussen het eten door werden er blikken uitgewisseld die niemand anders in de zaal begreep.
* Mark liet zijn hand onder de tafel even over de knie van Roos glijden, een kort moment van herinnering aan de nacht.
* Jeroen en ik proostten met onze jus d’orange. Er was een wederzijds respect ontstaan; ik had hen mijn kostbaarste bezit toevertrouwd, en zij hadden haar behandeld als de koningin van het platform.
* Rob leunde naar me toe. “Volgende maand hebben we weer een verlofperiode. Ik denk dat de mannen nu al beginnen met aftellen.”
Terwijl we daar zaten, een hecht clubje mannen rondom die ene bijzondere vrouw, besefte ik dat dit ‘experiment’ onze band met de collega’s voorgoed had veranderd. We waren niet langer alleen maar collega’s of vrienden; we deelden een geheim dat sterker was dan welke offshore-storm dan ook.

Terwijl de borden werden afgeruimd en de mannen aanstalten maakten om naar hun auto’s te lopen, hing er een elektrische spanning in de lucht. De gedachte aan een gewone autorit naar huis leek voor iedereen onmogelijk na de explosie van lust van de afgelopen uren.
Jeroen keek op zijn horloge en daarna naar de lift. “Het is nog vroeg,” zei hij met een lage stem, zijn ogen strak op Roos gericht. “En die suite van jullie is pas om twaalf uur uitgeboekt, nietwaar?”

Voordat iemand kon antwoorden, pakte Roos de regie. Ze liep naar de hotellift en hield de deur open, terwijl ze de vijf mannen uitdagend aankeek. “Wie helpt me even mijn laatste koffer naar beneden te brengen?” vroeg ze met een stem die druipt van de suggestie.
De vijf mannen volgden haar als in een trance de lift in. Zodra de deuren sloten, drukte Rob op de noodstop. De lift schokte en kwam tot stilstand tussen de tweede en derde verdieping. In de kleine, met spiegels beklede ruimte was de hitte direct voelbaar.

Zonder een woord te zeggen, werd de aanval ingezet. Dit was de ’toegift’ waar niemand op durfde te hopen:
* Jeroen en Mark tilden Roos tegelijkertijd op en drukten haar met haar rug tegen de koude spiegelwand. Haar witte zomerjurkje werd in één beweging omhoog geschoven tot boven haar middel.
* Thomas, die nu alle schroom van de nacht ervoor definitief had afgegooid, ritste zijn broek open. Roos, hangend in de armen van de andere twee, pakte zijn harde lid en bracht het naar haar lippen voor een laatste, vurige afscheid.
* Rob en Klaas stonden aan weerszijden van haar en masseerden haar borsten, terwijl ze toekeken hoe de offshore-maten hun laatste krachten verzamelden.
“Dit is voor onderweg,” gromde Jeroen, terwijl hij zich tussen haar benen positioneerde en haar met één krachtige stoot weer volledig in bezit nam. De lift trilde door de ritmische bewegingen. De spiegels besloegen onmiddellijk door de zware ademhaling van zes mensen in een veel te kleine ruimte.

In die paar minuten in de vastgelopen lift werd de hiërarchie van de offshore-wereld definitief bezegeld met lust. Terwijl Mark zijn vingers diep in haar liet glijden terwijl Jeroen haar nam, bereikte Roos een oorverdovend hoogtepunt dat door de liftschacht echode.
Vlak voordat Rob de lift weer in beweging zette, kwamen de drie collega’s tegelijkertijd klaar, hun laatste groet achterlatend op de gladde huid van haar dijen en de binnenkant van haar jurkje.

Toen de liftdeuren uiteindelijk in de lobby opengingen, stapte de groep naar buiten alsof er niets gebeurd was. Alleen de lichte blos op de wangen van Roos en de verwarde haren verrieden de waanzin van de afgelopen tien minuten.
Bij de parkeerplaats schudden de mannen elkaar de hand.
* Jeroen knikte me toe met een blik van diepe verstandhouding. “Zorg goed voor haar. Ze is goud waard.”
* Mark en Thomas gaven Roos elk een kus op haar wang, waarbij hun lippen net iets te lang bleven hangen.
* Rob en Klaas sloegen een arm om me heen.

Toen we eindelijk in onze eigen auto stapten en wegreden, leunde Roos achterover in de passagiersstoel. Ze spreidde haar benen een klein beetje, genietend van het plakkerige gevoel tussen haar dijen. Ze keek me aan en glimlachte voldaan. “Volgende maand weer?”
Ik startte de motor en knikte. De terugreis zou nog lang duren, maar de herinneringen aan de offshore-ploeg zouden ons nog weken warm houden.