Fiets aan huis

Luister?

Het was een warme donderdagmiddag in juni. Lars was 22, student werktuigbouwkunde, en verdiende zijn centen met een mobiele fietsreparatieservice: “FietsFix aan huis”. Een busje vol gereedschap, reservebanden en een strak zwart poloshirt met zijn logo erop. Hij was lang, slank maar gespierd van het wielrennen, kort bruin haar, lichte stoppelbaard en een lach waar de meeste vrouwen stiekem van smolten.

Om 14:47 uur ging zijn telefoon.
Een vrouwenstem, zacht en een tikje hees:
“Goedemiddag… ik ben Eva van de Acacialaan 17. Mijn achterwiel loopt aan, ik denk aan een kromme velg of iets dergelijks. Kun je vandaag langskomen?”

Lars keek op zijn agenda. Hij had nog één klus open.
“Over een halfuur ben ik bij u.”

Acacialaan 17 was een keurige twee-onder-een-kap in een rustige villawijk.
Toen hij aanbelde, deed een vrouw van begin veertig open.
Eva.
Lange blonde haren in een losse knot, strakke witte blouse die net iets te veel knoopjes open had, een grijs plooirokje dat halverwege haar dijen eindigde en blote voeten met roodgelakte teennagels.
Ze glimlachte een beetje vermoeid, maar haar ogen waren alert.

“Dank je wel dat je zo snel kon komen. Mijn man is tot vanavond laat aan het werk en ik moet morgenochtend de kinderen wegbrengen… ik ben echt afhankelijk van die fiets.”

Lars knikte vriendelijk. “Geen probleem, mevrouw. Waar staat hij?”

“In de garage. Kom maar mee.”

Ze liep voor hem uit door het huis. Hij kon niet anders dan kijken hoe haar heupen wiegden en hoe het rokje bij elke stap een beetje omhoogkroop.
De garage was ruim en opgeruimd. De fiets stond klaar: een dure elektrische damesfiets met een duidelijk kromme achtervelg.

Hij ging op zijn hurken zitten, draaide het wiel en floot zachtjes.
“Velg is inderdaad krom. Ik kan hem hier recht tikken, maar eerlijk gezegd is een nieuwe velg beter. Kost 89 euro, ik heb er een op voorraad in de bus.”

Eva zuchtte. “Doe maar wat het beste is. Wil je iets drinken? Het is zo warm…”

“Graag, water is prima.”

Ze liep terug het huis in. Lars begon alvast de band los te halen.
Vijf minuten later kwam ze terug met een groot glas ijswater. Ze ging op een krukje naast hem zitten, sloeg haar benen over elkaar en keek toe hoe hij werkte.
Haar parfum dreef naar hem toe, iets bloemigs en warms.

“Je hebt mooie handen,” zei ze ineens.
Lars keek op, glimlachte verlegen. “Dank u.”

“Noem me maar Eva. ‘Mevrouw’ maakt me zo oud.”

Ze bleef zitten terwijl hij verder werkte. Af en toe boog ze voorover om iets aan te geven, en dan zag hij de rand van een zwarte kanten bh.
Hij voelde zijn pik al een beetje hard worden in zijn strakke fietsbroek. Dit gebeurde wel vaker, vrouwen die een beetje flirtten, maar dit voelde anders. Intensiever.

Toen hij de nieuwe velg erop zette en de band weer monteerde, veegde hij zijn handen af aan een doek.
“Klaar. Hij rijdt weer als nieuw.”

Eva stond op, liep naar hem toe en legde haar hand op zijn onderarm.
“Echt super bedankt. Ik weet niet hoe ik je moet bedanken…”

Haar vingers gleden zacht over zijn huid.
Lars slikte.
“Gewoon… betalen is genoeg,” zei hij schor.

Ze lachte zacht. “Dat doe ik zeker. Maar ik heb ook nog iets anders in huis dat kapot is… misschien kun jij daar ook naar kijken?”

Ze draaide zich om en liep het huis in. Lars volgde haar, niet wetend wat hem te wachten stond.

In de woonkamer was het koel en schemerig. De gordijnen half dicht.
Eva ging op de bank zitten, kruiste haar benen en keek hem aan.
“Mijn huwelijk is een beetje… kromgelopen,” zei ze zacht. “Net als die velg. Al jaren geen onderhoud. Mijn man ziet me niet meer staan. En ik… ik mis het om gezien te worden.”

Ze stond op, kwam heel dichtbij.
Lars rook haar adem, warm en een beetje naar wijn.
“Wil je me helpen… hem weer recht te tikken?”

Ze legde haar hand op zijn borst.
Lars voelde zijn hart bonken.
“Eva… ik…”

“Sst,” zei ze, en legde een vinger op zijn lippen.
Toen zakte ze langzaam door haar knieën.

Ze trok zijn riem los, ritste zijn broek open en haalde zijn pik tevoorschijn. Hij was al keihard.
Ze keek ernaar, likte haar lippen.
“Wat een mooie jonge pik,” fluisterde ze. “Mag ik hem proeven?”

Lars kon alleen maar knikken.

Ze nam hem langzaam in haar mond, warm, nat, ervaren.
Ze zoog zacht, haar tong draaide rond zijn eikel, haar hand kneep lichtjes in zijn ballen.
Lars kreunde, greep in haar haren.

Na een minuut trok ze zich terug, keek omhoog.
“Je mag ruw zijn, hoor. Ik kan wel wat hebben.”

Ze nam hem weer diep, tot in haar keel.
Lars voelde hoe hij tegen haar huig stootte. Ze kokhalsde niet eens, keek hem alleen maar aan met waterige ogen.

Hij begon te stoten. Voorzichtig eerst, toen harder.
Ze liet hem. Haar handen grepen in zijn billen, trokken hem dieper.

Na twee minuten voelde hij het opkomen.
“Fuck… ik ga…”

Ze kneep in zijn ballen, zoog harder en slikte alles in één keer door.
Geen druppel verloren.

Daarna stond ze op, veegde haar mond af en glimlachte.
“Dank je wel voor de reparatie,” zei ze hees. “Volgende week is mijn voorwiel aan de beurt… en dan wil ik dat je langer blijft.”

Ze drukte honderd euro in zijn hand — veel meer dan de reparatie kostte — en liep met hem mee naar de deur.
Bij het weggaan fluisterde ze:
“En breng dan je gereedschap mee… ik heb nog veel meer dat gemaakt moet worden.”

Lars reed weg met trillende handen en een pik die nog steeds klopte.

Hij wist: dit was nog maar het begin.