Het verdriet van mijn collega verzacht

Luister?

Ik liep door de winkel en daar liep mijn collega. Ze was al een tijd uit de running, omdat haar partner was overleden aan een verschrikkelijke ziekte. Een week later was ze erachter gekomen dat ze ook nog eens zwanger was van haar overleden partner. Het was hun laatste vrijpartij geweest.
Nu liep ze daar door de winkel met de kleine in de kinderwagen.
“Hé Bo, hoe gaat het?”
“Hé,” zei ze met een voorzichtige glimlach, “ja, het kon beter hè.”
Ze vertelde over haar verdriet, maar ook over de steun die ze had gevoeld van iedereen. “Jij trouwens ook nog bedankt voor die mooie bolbloemen en het kaartje.”
Ik vroeg haar hoe het nu ging met de kids en met het er alleen voor staan. Gelukkig had ze veel hulp, maar ’s avonds voelde ze zich wel vaker alleen als de kids in bed lagen. Dan kwamen de tranen. Ze woonde na een tijdje bij haar ouders te hebben gelogeerd weer thuis.
“Heb je anders zin om vanavond langs te komen?” vroeg Bo.
Ik vond het prima. Vrijdag is mijn vrije dag en het weekend was ik ook vrij.
“Wat drink je?” vroeg ze. “Biertje?”
“Ja, lekker.”
“Nou, dat komt helemaal goed.”
Die avond rond half acht appte ik dat ik voor de deur stond, om de kids niet wakker te maken. De deur stond open en daar stond Bo in de deuropening. Ik gaf haar een bos bloemen, want ja, met lege handen aankomen kon toch niet. Ze gaf me drie kussen en een innige knuffel.
“Zo blij dat je er bent, en weer van die mooie bloemen.”
We gingen op de bank zitten, zij met een glas wijn en ik met een biertje. We spraken over van alles. Opeens zei Bo:
“Mag ik je wat zeggen?”
“Tuurlijk, jij mag alles zeggen en vragen.”
“Weet je wat ik het meeste mis? Een arm om me heen, een dikke knuffel, een heerlijke zoen en natuurlijk seks.”
Ik keek haar aan. “Ja, een mens heeft zoiets nodig. Kom eens hier,” zei ik, en ik gaf haar een knuffel.
We keken elkaar aan en werden tot elkaar aangetrokken. We gaven elkaar een kus op de mond, wat veranderde in een tongzoen.
“Wil je wat voor me doen?” zei Bo toen de zoen ten einde was. “Wil je met me vrijen? Ik mis zo dat gevoel van liefde vanbinnen.”
We begonnen weer te zoenen en onze handen ontdekten elkaars lichaam. Uiteindelijk begon Bo me te ontdoen van mijn kleding en ik haar. Nu zag ik waarom haar overleden man haar als koosnaampje ‘Tieten-Bo’ noemde. Wat een grote borsten. Ik nam haar tepels in mijn mond en begon ze te verwennen, terwijl mijn hand op onderzoek uitging tussen haar benen. Ik vingere haar tot ze kreunend klaarkwam, waarna ze mij een heerlijke pijpbeurt gaf.
“En nu wil ik je voelen,” zei ze net voordat ik klaarkwam.
Ze ging op de bank liggen zodat ik tussen haar benen plaats kon nemen. Mijn pik liet ik even afkoelen zodat ik niet meteen klaarkwam. Toen schoof ik mijn eikel tussen haar schaamlippen.
“Weet je het zeker, Bo?” zei ik.
“Ja, zeker. Stil mijn verlangen.”
Ik schoof verder tot ik helemaal in haar zat. Wat was dit heerlijk. We begonnen te neuken en haar borsten deinden heerlijk op en neer. Na een paar minuten voelde ik dat ik ging komen.
“Ik ga komen,” zei ik tegen Bo.
“O ja, kom maar lieverd, stil mijn verlangens.”
Die avond knuffelden we nog wat en keken we een film.
Na een week of drie kreeg ik een appje van haar, zoals vaker die week: “Wil je zo even komen? Ik heb je nodig.”
Ik pakte mijn fiets en ging naar haar toe.
“Zo,” zei ik, “heb je nu alweer behoefte?”
Ze glimlachte. “Dat ook. Maar ik moet met je praten.”
“Oh?” zei ik.
Ze gaf me een doosje en ik maakte het open. Het was een zwangerschapstest die aangaf dat er iemand zwanger was. Ik keek Bo met grote ogen aan.
“Hè, wat?” zei ik.
“Ik ben zwanger van je,” zei ze. “Ik ben er niet meer aan gedacht om weer aan de pil te beginnen na de zwangerschap, en nu heb jij me zwanger gemaakt.”
“En nu?”
“Nou ja, je kunt het nog wat aanduwen of je laat me met rust en ik doe dit alleen.”
Ik keek haar lachend aan en stond op. “Waar zijn je kids?”
“Bij mijn ouders.”
“Nou dan, kom.”
Ik trok haar mee naar boven, naar haar slaapkamer. Hier hadden we heerlijke seks.
“Volgende week gaan we het vertellen aan mijn ouders,” zei ze.
Ik ben heel benieuwd wat ze ervan gaan zeggen, maar dit is ons wonder. En Bo zegt: het heeft zo moeten zijn