Milan (2) – Ibiza augustus, de nacht die niet ophoudt

Luister?

Milan landde op Ibiza met een ticket dat Étienne hem twee maanden eerder had gestuurd. Geen retourdatum. Alleen een korte app:

“Kom. Ik heb een huisje boven Cala d’Hort. En ik heb mensen uitgenodigd die jou zullen laten voelen wat je nog niet kende.”

Hij wist dat het geen vakantie zou worden. Niet echt.

Het huisje bleek een wit gestucte villa op de kliffen, infinity pool die overliep in de zee, geen buren binnen gehoorsafstand. Étienne wachtte hem op in een linnen broek en open overhemd, maar zijn ogen stonden anders dan in Parijs – scherper, hongeriger. Hij kuste Milan lang, diep, beet zacht in zijn onderlip en fluisterde: “Vanavond geen zachtheid. Vanavond leer je wat écht overgeven is.”

Om middernacht reden ze naar het strand. Niet Playa d’en Bossa met de feestgangers. Een verborgen baai, bereikbaar via een smal pad tussen rotsen. Zwart kiezelstrand, maanlicht op het water, geen lampen behalve de zaklamp van Étienne. De golven maakten een laag, ritmisch geruis.

Daar stonden ze al: het echtpaar.

Zij heette Valeria, 41, Spaans-Italiaans, lang zwart haar in een strakke knot, lichaam als een roofdier – strak, getraind, tepels zichtbaar door een dun zwart jurkje dat tot halverwege haar dijen kwam. Hij heette Marco, 44, breedgeschouderd, kaalgeschoren hoofd, tatoeage van een slang die om zijn nek kronkelde en doorliep over zijn borst. Beiden droegen ze niets onder hun kleding. Beiden keken naar Milan alsof hij al van hen was.

Étienne zei alleen: “Hij is van jullie vannacht. Zolang jullie hem heel laten.”

Valeria glimlachte scherp. “We laten niemand heel. Maar we laten ze nooit kapotgaan.”

Ze trokken hem uit op het strand. Geen woorden meer. Marco greep Milans polsen, trok ze achter zijn rug en bond ze vast met een leren riem die hij uit zijn zak haalde. Valeria duwde hem op zijn knieën in het natte kiezelzand. De stenen sneden in zijn huid, maar de pijn voelde goed – scherp, aards.

Marco opende zijn broek. Zijn pik was al hard, dik, met een Prince Albert piercing die glinsterde in het maanlicht. Hij duwde hem recht in Milans keel zonder waarschuwing. Diep, ruw, tot Milan kokhalsde en slijm over zijn kin liep. Valeria stond achter hem, greep zijn haar met beide handen, trok zijn hoofd verder naar achteren zodat Marco nog dieper kon. “Neem hem. Helemaal. Tot je tranen over je borst lopen.”

Milan kokhalsde hard, ogen rood, keel brandend. Marco neukte zijn mond als een gat, stootte door tot zijn ballen tegen Milans kin sloegen. Valeria spuugde op Milans gezicht, veegde het met haar vingers in zijn mond samen met het slijm. “Smaak je jezelf al?”

Toen Marco klaarkwam, trok hij zich terug en spoot over Milans gezicht – dikke stralen die over zijn ogen, neus, lippen liepen. Valeria ving het op met haar hand, smeerde het uit over Milans borst, kneep hard in zijn tepels tot hij kreunde.

Ze draaiden hem om. Op handen en knieën, kont omhoog naar de zee. Marco knielde achter hem, spuugde op zijn kontgat, duwde twee vingers naar binnen zonder glijmiddel. Milan siste van de schroeipijn. Valeria hurkte voor zijn gezicht, trok haar jurk omhoog en duwde haar kut op zijn mond. “Lik me terwijl hij je opent.”

Milan likte, proefde zout en hitte, terwijl Marco vier vingers naar binnen duwde, toen zijn hele vuist. De pijn was witheet, Milan beet in Valeria’s dij om niet te schreeuwen. Marco fistte hem langzaam maar genadeloos, draaide zijn pols, duwde dieper tot de elleboog bijna binnen was. Milan trilde, zweette, zijn pik droop op het zand.

Valeria kwam klaar op zijn tong, kneep haar dijen om zijn hoofd, smoorde hem bijna terwijl ze schokte. Toen ze losliet, greep Marco Milans heupen en duwde zijn pik erin – rauw, diep, terwijl zijn vuist er nog half in zat. Dubbel. Milan schreeuwde het uit in het zand, stem brekend. Marco neukte hem hard, vuist nog steeds half binnen, stretchend tot het uiterste.

Valeria ging liggen onder Milan, trok hem omlaag zodat zijn gezicht weer tussen haar benen kwam. Ze plaste – warm, recht in zijn mond terwijl Marco bleef stoten. Milan slikte reflexmatig, hoestte, slikte door. Het vocht liep over zijn kin, vermengde zich met sperma en zweet.

Toen Marco eindelijk klaarkwam, vulde hij Milan diep, trok zich terug en liet het eruit druipen. Valeria ving het op met haar vingers, duwde het terug naar binnen, fistte hem nog een keer kort en hard terwijl Milan sidderde en kwam – zonder handen, alleen van de overbelasting, schokkend over het strand.

Ze lieten hem liggen, uitgeput, nat van alles: pis, sperma, zweet, zeewater dat over zijn voeten spoelde bij elke golf. Marco en Valeria stonden op, kleedden zich aan. Valeria boog zich over hem heen, kuste zijn voorhoofd bijna teder, maar haar stem bleef koud: “Je bent goed. Heel goed. Volgende keer nemen we je mee de zee in.”

Étienne, die de hele tijd zwijgend had toegekeken, tilde Milan op. Droeg hem terug naar de auto, waste hem later in de buitendouche van de villa met lauw water, hield hem vast terwijl hij beefde en huilde – niet van pijn, maar van hoe leeg en tegelijk vol hij zich voelde.

In bed, met Milan tegen zich aan gedrukt, fluisterde Étienne: “Was het te veel?”

Milan schudde zijn hoofd, stem schor en kapot. “Nee. Het was precies genoeg om te weten dat ik nog leef.”

De volgende ochtend lagen er blauwe plekken op zijn polsen, knieën geschaafd van het kiezelzand, keel rauw. Maar toen hij in de spiegel keek, zag hij geen slachtoffer. Hij zag iemand die de donkerste rand had opgezocht en er nog steeds stond.

En diep vanbinnen wist hij: dit was nog maar het begin van de week.