Prive sauna

Luister?

De privé-wellness lag diep verscholen in het besneeuwde landschap. Geen stemmen, geen andere gasten — alleen jij en ik, en het gedempte geluid van sneeuw die van takken gleed. Binnen was het licht zacht en amberkleurig, kaarsen weerspiegelden in glas en water. De deur viel achter ons dicht, en met dat ene geluid leek de rest van de wereld op pauze te gaan.
We bewogen ons langzaam door de ruimte, alsof haast hier niet bestond. De warmte van de sauna had jou huid al gevoelig gemaakt, elke aanraking intenser. Mijn vingers volgden je polsen, je armen, je lichaam. Zonder te eisen — alleen te beloven. Je ademhaling veranderde, dieper, trager, bewuster.
Toen we samen de hottub instapten, was het contrast bijna bedwelmend. Buiten: sneeuw, stilte, winter.

Binnen: damp, warmte, en lichamen die elkaar steeds minder loslieten. We zaten dicht tegen elkaar aan, huid op huid onder het borrelende water. De tijd rekte zich uit terwijl mijn handen jou vasthielden en streelden, je ontdekten alsof ik niets anders hoefde te leren dan jou reacties. Je sloot je ogen toen je tegen me aan leunde, je hoofd rustend op mijn schouder. De spanning bouwde zich langzaam op — niet gejaagd, maar onvermijdelijk. Elke beweging, elke ademhaling bracht ons dichter bij een punt waar ontspanning overging in iets vurigers. De wellness was allang geen plek meer, maar een staat van zijn.

Je draaide je naar me toe, kwam op mijn schoot zitten en liet je, elkaar vol verlangen en intens aankijkend, langzaam over me heen zakken waarbij onze lichamen met bliksemschichten een werden… Al vurig zoenend, je huid strelend, knedend wat bij elke aanraking vurige rillingen deed ontluiken. En toen, in die dampende beslotenheid, liet jij je volledig gaan. Lang opgebouwde spanning en vurige verlangens kwamen nu boven. Niet luid, niet explosief, maar diep en intens, alsof je hele lichaam tegelijk losliet. Ik volgde jou rap, samen gedragen door het warme water en de stilte eromheen. Buiten bleef de sneeuw vallen, onverschillig voor de hitte binnen. We bleven nog lang zitten, adem tegen adem, de nawerking zacht en loom. Wellness, begrepen we nu, ging niet alleen over rust — maar ook over jezelf verliezen, en elkaar vinden, op precies het juiste moment.