Sexwerker – de App

Luister?

Elena’s Slimme Stap…

Een paar weken na die intense nacht met Mark liep Elena nog steeds haar rondjes rond het Centraal Station. De avonden waren kouder geworden, decemberwind sneed door haar jasje, en de concurrentie was moordend. Ze merkte dat mannen steeds vaker hun telefoon pakten als ze haar benaderden: “Heb je een site? Een Flirtmee Profiel? Een app?”

Ze had er genoeg van om uren te lopen en te wachten. Elena was slim. Ze spaarde een deel van haar verdiensten en besloot iets te doen wat geen van de andere meisjes deed: ze liet een simpele app maken.

Via een Roemeense programmeur die ze kende uit de community in Amsterdam-Zuidoost, liet ze een basic webapp bouwen. Geen ingewikkelde troep, gewoon een strakke landingspagina met:

– Een paar professionele foto’s van haar (niet te bloot, wel verleidelijk)
– Haar werkuren bij het station
– Een korte bio: “Elena – 28, Roemeens vuur, altijd klaar voor jou”
– Een WhatsApp-knop en een Telegram-link
– Tarieven in één oogopslag
– En het belangrijkste: een kalender waarin mannen een tijdslot konden reserveren (hotelkamer of snelle auto-date)

De app heette simpel: **ElenaAfterDark.nl**
Ze kocht de domeinnaam voor een paar euro en liet de programmeur een PWA maken – een app die je direct op je startscherm kunt zetten zonder App Store of Google Play.

Nu kwam het leuke deel: reclame maken zonder op te vallen bij de politie.

Elena liet 500 kleine, weerbestendige QR-code stickers drukken. Zwart-wit, met alleen de tekst:
**“Geheim plezier na middernacht? Scan mij.”**
Onder de QR-code een klein silhouet van lippen.

Ze begon ’s nachts haar ronde.

Eerst de herentoiletten in het station zelf. Ze wachtte tot de schoonmaker even weg was, plakte een sticker op de binnenkant van elke deur, precies op ooghoogte als je zit. Daarna de toiletten bij de McDonald’s, bij de tramhaltes, bij de parkeergarage. Overal waar mannen alleen zijn en even tijd hebben om hun telefoon te pakken.

Ze deed het stiekem, snel, met een glimlach op haar gezicht. Soms hoorde ze achter de deur iemand mompelen: “Wat de fuck…” gevolgd door het geluid van een camera die scande.

De volgende avond merkte ze het verschil al. Drie mannen benaderden haar met hun telefoon in de hand: “Ik zag je sticker op het toilet. Ben jij Elena?”
Ze lachte, knikte, en nam ze mee naar een hotel om de hoek.

Maar het hoogtepunt kwam op een regenachtige donderdagavond.

Elena liep langs de balie van een klein budgethotel vlak bij het station, een plek waar ze vaak kamers huurde voor een uurtje. Achter de balie stond Dennis, een lange Nederlandse jongen van begin dertig, altijd vriendelijk, altijd een beetje flirterig. Hij regelde vaak een kamer voor haar zonder al te veel vragen.

Deze avond had ze een extra QR-sticker in haar tas.

Ze leunde over de balie, haar decolleté net zichtbaar genoeg, en glimlachte mysterieus.

“Dennis,” fluisterde ze met haar zware Roemeense accent, “ik heb iets voor je.”

Ze legde de sticker voor hem neer, precies op de balie.

“Plak deze maar ergens waar alleen jij hem ziet. En als je hem scant… één keer helemaal gratis. Alleen voor jou.”

Dennis’ wangen kleurden rood. Hij keek om zich heen of zijn collega niet mee luisterde, pakte de sticker snel op en stopte hem in zijn broekzak.

“Echt?” vroeg hij met een hese stem.

Elena boog nog iets dichterbij, haar lippen bijna tegen zijn oor.

“Echt. Jij helpt mij altijd. Nu help ik jou. Stuur me maar een berichtje als je klaar bent met je shift.”

Ze draaide zich om, haar heupen wiegend, en liep de lobby uit. Buiten voelde ze de adrenaline. Ze wist dat Dennis zou scannen. Ze wist dat hij zou appen. En ze wist dat haar app de komende weken vol zou stromen met reserveringen.

Die nacht kreeg ze haar eerste bericht via de app:
**“Hoi Elena, ik zag je sticker in het toilet bij perron 3. Ben je vanavond vrij om 23:30?”**

Ze glimlachte, typte terug:
**“Voor jou wel, schatje. Hotel Kamer 312. Breng condooms mee.”**

ElenaAfterDark was officieel gelanceerd.
En het station was vanaf nu haar persoonlijke reclamebord.