Sexwerker – Het Huisbezoek

Luister?

Het bericht kwam binnen op een regenachtige donderdagavond, rond 21:30 uur.

**Arnold (58):**
“Hoi Elena,
Ik zag je QR-code in het toilet van het ziekenhuis (ik breng mijn vrouw vaak naar chemo). Ik ben Arnold, 58, getrouwd, maar mijn vrouw is al twee jaar ziek en we hebben geen intimiteit meer. Ze kan zelf niets meer, maar ze vindt het fijn als ik nog geniet. Het was zelfs haar idee dat ik iemand zoek.
Kom je ook aan huis? Ik kan echt niet ver weg – ik moet bij haar kunnen zijn als ze me nodig heeft. Ze weet ervan en vindt het goed. Ik hoor graag van je.
Groet, Arnold”

Elena las het een paar keer door. Dit was nieuw. Ze deed normaal alleen hotels of snelle auto-dates, nooit aan huis. Te riskant, te persoonlijk. Maar iets in de toon van Arnold raakte haar: de eerlijkheid, de eenzaamheid, het respect voor zijn zieke vrouw.

Ze wachtte even, rookte een sigaret bij het raam, en typte toen terug.

**Elena:**
“Hoi Arnold,
Dank je voor je openheid. Dat klinkt zwaar voor jullie allebei. Normaal doe ik geen huisbezoeken, maar voor jou maak ik een uitzondering – omdat het zo eerlijk en respectvol klinkt.
Voorwaarden:
– Alleen als je vrouw het écht goed vindt en ik haar even kort kan spreken (telefonisch of in persoon, zodat ik zeker weet dat het oké is).
– Jij regelt een discrete plek in huis (eigen kamer, apart van haar).
– Same tarief als in hotel + klein extra voor het reizen.
Als dat goed is, wanneer wil je?”

Het antwoord kwam snel.

**Arnold:**
“Dat is helemaal goed. Mijn vrouw wil je graag even aan de telefoon spreken. Ze heet Carla. We hebben een aparte slaapkamer beneden sinds ze slecht ter been is. Ik slaap boven. Ze hoort niks als de deur dicht is.
Zou morgenavond kunnen? Rond 20:00 uur? Ik haal je op bij het station bij ons in de wijk als je wil.”

De volgende avond sprak Elena kort met Carla. Een zachte, vermoeide stem, maar helder en vastberaden.

“Elena, lieverd… bedankt dat je komt. Arnold is een goede man, hij verdient dit. Maak hem maar gelukkig. Ik ben moe, ik slaap toch vroeg.”

Elena voelde een steek in haar borst. Ze stemde toe.

Arnold haalde haar op bij station Amsterdam Bijlmer ArenA – een rustige, oudere man met grijs haar, nette trui, vriendelijke ogen vol zenuwen. Hij reed een keurige Volvo, reed rustig naar een rijtjeshuis in een buitenwijk.

Binnen rook het naar thee en medicijnen. Carla lag in de woonkamer op een verstelbare bank, dekentje over zich heen. Ze glimlachte zwak toen Elena binnenkwam.

“Dag meisje. Je bent mooi. Zorg goed voor hem, hè?”

Elena boog zich voorover, gaf haar een zachte kus op de wang. “Dat beloof ik.”

Arnold leidde Elena naar boven, naar een ruime slaapkamer met een groot bed, zacht licht, een fles wijn al klaar.

Hij sloot de deur zacht. “Ze slaapt nu al bijna. Ze heeft een belletje als ze iets nodig heeft.”

Elena knikte, zette haar tas neer en draaide zich naar hem toe.

“Kom hier, Arnold.”

Ze begon langzaam, heel langzaam. Ze wist dat hij lang niet meer aangeraakt was.

Ze kuste hem zacht, haar handen over zijn borst, zijn armen. Arnold beefde licht, zijn ogen vochtig.

“Het is zo lang geleden,” fluisterde hij.

Elena trok zijn trui uit, kuste zijn nek, zijn borst, zijn buik. Ze knielde, maakte zijn broek open en nam hem zacht in haar mond. Hij was al hard, maar ook teder – geen haast, geen ruwheid.

Ze pijpte hem langzaam, liefdevol, haar ogen op de zijne gericht. Arnold kreunde zacht, zijn handen strelend door haar haar.

Daarna kleedde ze zich uit, ging naast hem liggen en liet hem haar aanraken. Hij deed het voorzichtig, bijna eerbiedig – haar borsten, haar buik, tussen haar benen. Elena kreunde zacht om hem vertrouwen te geven.

Ze ging bovenop hem zitten, leidde hem langzaam in zich. Ze reden rustig, diep, oogcontact houdend. Arnold’s handen op haar heupen, zijn ademhaling zwaar van emotie en genot.

Elena versnelde licht, haar lichaam wiegend, haar borsten deinend. Ze boog voorover, kuste hem diep terwijl ze harder begon te bewegen.

Arnold’s kreunen werden luider, maar nog steeds gedempt – hij wilde Carla niet wakker maken.

Elena fluisterde in zijn oor: “Laat je gaan, schat. Ik vang je op.”

Ze draaide zich om, ging op handen en knieën. Arnold drong van achteren in haar, eerst zacht, dan steviger. Elena duwde terug, moedigde hem aan.

“Harder… je mag harder.”

Hij greep haar heupen steviger, stootte dieper. Het bed kraakte zacht, hun lichamen klapten gedempt tegen elkaar.

Elena vingerde zichzelf terwijl hij haar nam, haar kreunen onderdrukt maar intens. Ze kwam klaar met een diepe zucht, haar lichaam samentrekkend rond hem.

Arnold volgde kort daarna – diep in haar, met een lange, bevrijde kreun die hij in haar schouder smoorde.

Ze bleven even zo liggen, hij nog in haar, haar hand strelend over zijn arm.

Daarna hield hij haar vast, zijn hoofd op haar borst. Hij huilde zacht – niet van verdriet, maar van opluchting.

“Dank je wel,” fluisterde hij. “Dit had ik zo nodig.”

Elena streelde zijn haar. “Jij verdient dit, Arnold. En Carla is een sterke vrouw.”

Ze bleven nog een half uur liggen, pratend zacht over zijn leven, haar ziekte, hun liefde die nog steeds was, ook al was het lichaam kapot.

Om 22:30 kleedde Elena zich aan. Arnold liep met haar mee naar beneden. Carla sliep rustig.

Hij bracht haar terug naar het station, betaalde haar royaal, en gaf haar een stevige knuffel.

“Als je ooit weer wil… je bent altijd welkom.”

Elena knikte. “Zorg goed voor haar. En voor jezelf.”

In de trein terug naar het centrum staarde Elena uit het raam. Haar telefoon trilde met nieuwe berichten, maar ze reageerde niet meteen.

Soms, dacht ze, was haar werk meer dan seks.

Soms was het gewoon… menselijkheid.

En dat voelde, op een vreemde manier, als het mooiste wat ze die week had gedaan.