Ik ben een nymfomane

Ik ben tweeëndertig, slank, met kort donker haar. Ik hou ervan om mezelf aan mannen te tonen zonder al te veel risico te tonen. Maar tegelijk geniet ik ook wel van dat risico. Met Sofie, een vriendin van mij, praat ik daar soms over en die zegt dat ik eigenlijk een nymfomane ben. Ze heeft daar geen probleem mee omdat ze dat ook wel zelf herkent.

“Je ziet er gespannen uit,” zei Sofie toen ze op een avond bij me was. “Ja,” zei ik, “Ik heb weer staan nadenken over dat… je weet wel.” “Over jezelf tonen?” Ik knikte. “Ik wil het zo graag. Maar elke keer dat ik eraan denk om zoiets online te doen, zie ik mezelf al op een scherm verschijnen en iemand die me herkent. Een collega. Mijn buurman. Iemand van de yogales. Maar tegelijk blijft het knagen.” “Het kan ook veilig hoor.” “Wat bedoel je?” “Ik heb iets gevonden. Iets wat werkt. Een paar weken geleden heb ik een camera laten plaatsen in mijn wagen. Klein ding, onder het dashboard, nauwelijks zichtbaar. Hij filmt me vanaf het middel naar beneden. Niets hoger dan dat, tenzij ik het zelf wil.” “In je wagen?” “Ja, zodra ik de motor start, maakt hij verbinding met een website. Een van die anonieme streamingplatforms. Geen naam, geen profiel, geen gezichtsherkenning mogelijk omdat de camera niet hoog genoeg staat om iets echt compromitterends te tonen, tenzij ik zelf besluit om dat te doen. De meeste momenten zien ze gewoon een vrouw die autorijdt met de camera tussen mijn benen gericht.” “Ja, en?” “Wanneer ik in de file sta, of wanneer ik me gewoon geil voel, dan zorg ik ervoor dat de camera meer ziet. Ik schuif wat onderuit, of ik til mijn rok op. Ik zie dan direct hoe het aantal mannen die kijken, stijgt.” “Hoeveel mensen er kijken?” “Ja, soms honderd, soms meer. Je ziet het aantal in een hoek van het scherm als je even op je telefoon kijkt. Maar hier is het punt, Ellen: niemand weet wie ik ben. De wagen is niet te traceren, het kenteken staat niet in beeld, mijn gezicht ook niet. Het is alsof ik in een glazen doos zit waar iedereen doorheen kan kijken, maar niemand kan zien waar die doos staat.” “En dat is genoeg voor jou? Dat gevoel?” “Ellen, ik zat gisteren nog in de file op de ring. Drie kwartier stilstand. Ik had een rok aan. Ik heb mijn benen gespreid, mijn rok omhoog getrokken, en ik wilde dat ze keken. Er keken op dat moment achtenveertig mensen mee. Achtenveertig vreemden die mij zagen, die hoorden en die niet wisten wie ik was.” “En je bent niet bang?” “De eerste keer wel. Mijn handen trilden op het stuur. Maar zodra ik het deed — zodra ik mijn rok optrok en daarna mijn slipje uittrok — verdween die angst. Er was alleen nog maar het gevoel dat ik eindelijk precies deed wat ik al jaren wilde doen.” “Wie heeft die camera geïnstalleerd?” “Een vent die ik online gevonden heb. Discreet, professioneel. Hij wist precies wat ik zocht. Het kostte me een middag en tweehonderd euro. Wil je het resultaat zien?” “Wel, ja.” Het beeld was korrelig in het donker — een lege bestuurdersstoel in een geparkeerde wagen. In de rechterbovenhoek van het scherm stond een getal: 0 kijkers.

“Dat is mijn wagen, en nu kan enkel ik dat beeld zien,” zei Sofie. “Hij staat nu voor mijn huis. Zodra ik morgenochtend start, gaat de verbinding live en kan iedereen meekijken.”

Ik werd al geil bij de gedachte dat Sofie de volgende dag in haar wagen zou stappen. De lege stoel voelde als een uitnodiging. Ik stelde me voor hoe het zou zijn om daar te zitten, wetend dat ergens mensen naar mij keken, anoniem, onzichtbaar, maar echt. “Hoe laat rijd je morgen naar je werk?” “Rond 8 uur.”

Die nacht lag ik in bed met mijn ogen open. Ik trok mijn benen op en trok het dekbed naar me toe zodat je als het ware van achter het bed onder de dekens door kon kijken. Mijn slaapkleed schoof direct naar boven zodra ik mijn knieën optrok. Als er een camera achter mijn bed zou staan, dan zou die nu zowat hetzelfde beeld geven als de camera in de wagen van Sofie.

En dat is het moment waarom ik besliste om ook een camera te laten plaatsen maar niet in mijn wagen, wel aan het voeteinde van mijn bed, laag genoeg om enkel de achterkant van mijn bed en het donsdeken te kunnen filmen. Of toch tenminste, tot ik zelf zou beslissen om het donsdeken naar me toe te trekken en mijn benen op te trekken.

Ik werd zo geil van die gedachte dat het als het ware echt gebeurde. Ik beleefde het alsof de camera daar inderdaad stond, en dat er zowat 50 mannen tussen mijn benen konden kijken. Voor ik het zelf besefte, stond ik mezelf te vingeren en zag ik het cijfer oplopen. Twaalf. Achttien. Vijfentwintig. Elke klik iemand extra die toekeek. Iemand die mijn slaapkleed omhoog zag schuiven, mijn blote dijen zag, de glinstering tussen mijn benen.

En dan klikte er iets in mijn hoofd en was het alsof alles ook echt gebeurde, hoe die mannen echt stonden te kijken. Ik kon ze zelfs zien in mijn gedachten, zien hoe ze zichzelf stonden af te trekken terwijl ze naar me keken. Het hele gebeuren werd plots een fantasie die zich echt afpeelde.

Terwijl de camera filmde, en het aantal genietende mannen verder opliep, tilde ik mijn heupen op, duwde mijn vingers dieper, en voelde hoe het vocht langs mijn hand liep. Ik stelde me voor hoe ik tegen de camera praatte. “Kijk maar. Kijk hoe nat ik ben.” De woorden galmden in mijn hoofd en ik voelde hoe mijn spieren zich aanspanden rond mijn vingers. Het cijfer liep verder. Dertig. Tweeëndertig. Ik stelde me voor hoe ze zagen dat ik mezelf neukte, hoe mijn vingers in en uit mijn natte kut gleden, hoe mijn heupen het ritme bepaalden.

Mijn rug kromde zich. Ik trok mijn knieën verder op, spreidde ze iets verder, en het slaapkleed schoof helemaal tot aan mijn ribben. Ik voelde mijn tepels hard worden tegen de stof. Mijn vingers pompten sneller, mijn duim draaide cirkels over mijn clit, en ik voelde het opbouwen, een druk die zich vanuit mijn buik naar beneden verplaatste, die zich concentreerde rond mijn vingers, die pulseerde.

Het cijfer in mijn hoofd sprong naar honderd. Honderd mensen die toekeken. Honderd paar anonieme ogen die zagen hoe ik op mijn bed lag, benen gespreid, vingers diep in mijn natte kut, mijn heupen omhoog. Ik beet op mijn lip. Het geluid van mijn vingers, nat, soppend, vulde de stille kamer.

Dan kwam het. Niet langzaam, niet geleidelijk, een golf die vanuit mijn buik explodeerde. Mijn spieren trokken samen rond mijn vingers, mijn heupen schokten omhoog, en ik voelde een warme straal vocht die over mijn hand schoot, over het laken, over het matras.

Na deze fantasie keerde ik terug naar de realiteit en even later viel ik in slaap. De volgende ochtend, toen de wekker om kwart voor acht afging, lag ik nog steeds met mijn kutje bloot onder het opgetrokken dekbed. Ik beeldde me in hoe al die mannen de hele nacht verder hadden kunnen genieten van mij terwijl ik me draaide en kronkelde in bed tijdens mijn slaap. Het was genoeg om er direct weer geil van te worden.

Snel logde ik in op de website die Sofie me had gegeven. Enkele minuten later zag ik plots hoe de verbinding aanfloepte en ik tegen de stof van een rok aankeek van een onbekende vrouw in haar wagen. Sofie was dus blijkbaar vertrokken naar haar werk. Voorlopig gebeurde er niets. Maar ik bleef wel gebiologeerd kijken. Zou ze straks in een file terechtkomen en zou ze dan echt haar rokje optrekken waarna ik in haar kutje zou kunnen kijken? Pas toen beseft ik hoe geil dat alles was.