Sexverhalen.com » Extreem » BDSM » Bob de huishoudteef (3)
Bob de huishoudteef (3)
Dit verhaal is een vervolg op: Bob de huishoudteef (2)
Het was een gewone dinsdagochtend toen Lady Bob belde. Haar stem was kalm, bijna vriendelijk, maar Bob wist inmiddels dat die toon het gevaarlijkst was. “Trek je beste ondergoed aan en kom hier. We gaan winkelen.”
Een uur later stond hij naast haar in de kringloopwinkel. Lady had al een stapel kleding in haar armen: een te korte, glanzende rok van goedkoop polyester, een topje dat te strak zat en de buik blootliet, netkousen met een gat in de knie en een paar te hoge, wankele hakken. Ze duwde hem het pashokje in zonder iets te zeggen.
Toen Bob naar buiten kwam, bleef de stilte maar een seconde hangen. Daarna barstte Lady in lachen uit. Niet zachtjes, niet beleefd maar keihard! Zo hard dat andere klanten hun hoofd omdraaiden. “Kijk hem nou,” snauwde ze, terwijl ze haar telefoon al omhoog hield. “Mijn dikke, nutteloze huishoudslaaf in sletterige dameskleding. Draai eens rond Bob. Laat iedereen zien wat voor zielig geval je bent.”
Bob draaide. Zijn gezicht brandde maar hij maakte een diepe, overdreven buiging naar de camera, precies zoals ze hem had geleerd. Lady filmde alles. De lach, de blikken van de andere mensen, de manier waarop de rok over zijn dikke dijen spande. “Trots als een echte slet,” zei ze hardop, zodat iedereen het hoorde. “En dat is precies wat je bent.”
Een paar dagen later stond hij weer voor haar deur. De kleding lag al klaar op de vloer: dezelfde rok, dezelfde kousen, een ander topje dit keer. Terwijl Bob de kousen omhoog trok en de rok gladstreek, zette Lady op de tafel een complete make-upset klaar en mocht hij op de stoel gaan zitten.
Lady veranderde in een visagiste: Foundation, poeder, oogschaduw, mascara. Haar handen waren vast, bijna zorgvuldig, alsof ze een pop opmaakte. Toen de lippenstift als laatste kwam, gebeurde het. Bob, te zwaar voor de oude stoel, zakte erdoorheen met een luid gekraak. Hij belandde half op de grond, de rok omhooggeschoven, de make-up half af.
Lady’s gezichtsuitdrukking veranderde binnen een seconde.
“Jij dikzak,” siste ze. “Vuile, nutteloze dikzak.” Ze greep hem bij de haren en sleepte hem de keuken in. “Ga liggen” beval ze en Bob ging liggen op de koude tegels.
Lady zette de camera op een statief, recht boven hem, en liet hem expres lang wachten. De kou kroop door zijn spieren en botten. Pas toen hij begon te rillen, pakte ze een trechter en duwde die tussen zijn lippen.
Ze ging naast hem staan, haar armen streng over elkaar heen en keek recht in de lens. “Vertel de volgers maar wat er net is gebeurd, mijn onderdaan.”
Bob slikte. “Ik… ik ben door de stoel gezakt, Lady. Omdat ik te zwaar ben. Omdat ik een sukkel ben.”
“En waarom ben je te zwaar?” vroeg ze, haar stem zoet en gemeen tegelijk.
“Ik ben een dikzak, Lady.”
“Precies.” Ze zette haar puntige hak midden in zijn vette buik en drukte hard door. Bob kreunde. De pijn was scherp en vernederend en Lady glimlachte vals naar de camera.
Toen kwam ze dichterbij, ging boven zijn gezicht staan en plaste de trechter vol. De warme, bittere urine vulde zijn mond. Hij slikte, zo goed als hij kon, maar miste een paar druppels die over zijn kin liepen.
Lady’s stem werd een bulder en ze commandeerde luid: “Op je knieën, rok omhoog en billen naar de camera.”
Bob gehoorzaamde en Lady gaf hem voor straf drie harde, vlakke klappen op zijn blote reet. Elke klap klonk luid door de keuken en haar klappen lieten rode plekken achter op zijn dikke billen. Daarna pakte ze een zwarte, waterdichte stift. Op zijn linkerbil schreef ze een grote, dikke B. Om zijn anus heen trok ze zorgvuldig de O en op de rechterbil kwam de laatste B “BOB”! Zijn slettennaam.
“En nu dweilen, dan de vuilniszak naar buiten, daarna het glaswerk wegbrengen en dan mag je naar huis. Naar je vrouw. Met mijn naam op je kont.”
Hij deed alles zonder te klagen.
De volgende ochtend belde Lady hem. Haar stem had weer die gevaarlijke kalme toon.
“Hoe is het met de letters, Bob?”
Bob aarzelde even. “Ze gaan er lastig af, Lady. Ik heb een uur onder de douche gestaan met een schuurspons. Het is zo rood dat de letters bijna niet meer te lezen zijn… maar ze zitten er nog.”
Er viel een korte stilte.
“Goed,” zei Lady uiteindelijk. “Morgen kom je weer en dan gaan we kijken of je eindelijk iets geleerd hebt… of dat ik harder moet zijn.”
En zonder gedag te zeggen hing ze op.
Bob stond in zijn eigen badkamer, de rode, pijnlijke huid van zijn billen nog brandend. Hij wist dat dit niet het einde was. Lady was nog lang niet tevreden. En ergens, diep onder de vernedering en de pijn, wist hij ook dat hij de volgende dag gewoon weer naar haar toe zou gaan.