Helena (4) – Een dineetje voor drie

Helena stond in de keuken, haar handen werkten snel en precies terwijl ze de laatste details van de maaltijd afwerkte. Die ochtend had ze het strakke zwarte rokje aangetrokken dat ze eerder had gekocht in de seksshop met daarboven een loshangend, laag uitgesneden topje. Rond haar nek had ze even tevoren nog snel de halsband aangedaan. Het was een bewuste keuze geweest. De halsband die zei, “ik ben beschikbaar.” Ze wist wat dit betekende, ze wist wat ze deed, waar ze voor koos.
De geur van gegrild vlees en kruiden vulde de ruimte. Ze keek even naar zichzelf in de weerkaatsing van het raam. Ze zag een slaaf die zichzelf aanbood. En dat was precies het beeld dat ze wilde uitstralen voor Lars die straks zou langskomen, samen met nog een aantal andere gasten.
Ze had zich aan enkele mannen verwacht maar toen ze de deur opende, zag ze, naast Lars, een koppel binnen komen. Wat was dit nu weer, dacht ze. Ze had zich opgemaakt om te verleiden, om een andere vrouw te ontvangen.
Lars zag eruit als altijd, zijn rugzak over één schouder, zijn haar een beetje in de war. “Helena”, zei Lars, en zijn stem droeg die warme toon die ze kende. “Je ziet er beeldig uit. Echt mooi.”
Ze bloosde onder zijn compliment. “Dank je, Lars.”
“Jonas en Claire”, introduceerde hij de anderen. “Jonas is een meester in pijnervaring. Hij zal je evalueren.”
Helena’s maag trok direct samen bij het horen van die woorden. Een meester in pijnervaring? Ze had zich aan alles verwacht, maar niet dit.
Jonas stapte naar voren. Zijn ogen waren professioneel, analytisch, maar er lag iets herkenbaars in die blik. Zonder verder een woord te zeggen, greep hij haar schouder, draaide haar half om, en stak ruw een vinger onder haar rok, en in haar kont. Helena schokte, een korte grom ontsnapte haar lippen. Ze wilde hem in het gezicht slaan, hem tonen dat dit niet kon. maar geparaisseerd door de snelheid waarmee het gebeurde, deed ze het niet. Hij trok zijn vinger nu terug, bracht hem naar haar mond en duwde hem tussen haar lippen. “Herinner je je dit?” vroeg hij toen, zijn stem laag en beheerst.
Helena knikte geschrokken. De vorige avond — de blinddoek, de handen die haar lichaam hadden genomen, de vinger die haar kont had gepenetreerd. Die anonieme man was nu hier, zijn gezicht zichtbaar. En net als gisteren, zoog ze nu opnieuw aan zijn vinger.
De vrouw naast hem, volgde het tafereeltje met koude, harde ogen. Haar mond was een strakke lijn, haar blik genadeloos, alsof elke centimeter van Helena’s vernedering haar voedde.
“Dit is Claire”, nam Lars het even over, zonder verdere verklaring. Dat laatste hoefde ook niet. Ze kende deze vrouw. Het was dezelfde vrouw die enkele dagen tevoren op haar toe was gestapt toen ze, gehuld in dat ene kleedje dat eigenlijk meer weghad van een harnas op de gang had gestaan. Het was diezelfde vrouw die haar, ook toen al, met die koude blik had aangekeken.
“Goedenavond”, zei ze koel, “Ik denk dat je nog wel weet wie ik ben.” De vrouw joeg haar de stuipen op het lijf.
“Ik zie dat je lekker gekookt hebt, Helena, kwam Lars tussen. Het zorgde ervoor dat ze zich kon herpakken.
“Euh, ja”, zei ze, nog steeds verward door het koppel dat zonet haar huis was binnengewandeld. Maar ze hield zich sterk. “Ga alvast zitten”, vervolgde ze, en bewoog zich naar de keuken.
”Ik heb lamsbout gemaakt”, zei ze, alsof dit enig belang had. Ze wist wel beter, maar het hielp haar om zichzelf een plaats te geven. Ze speelde de gastvrouw en dat gaf haar enig houvast.
“We zullen jou wel zeggen wanneer je het eten mag opdienen”, brak Jonas haar hard af. Zijn stem was niet luid, maar droeg een autoriteit die geen tegenspraak duldde.
Helena stopte abrupt. Ze voelde een bloedtoevoer naar haar wangen schieten, een mengeling van verlegenheid en verwarring. Ze keek naar Lars, zoekend naar steun, naar een teken dat hij dit zou corrigeren, dat hij haar zou vertellen door te gaan met haar werk. Maar Lars keek alleen maar naar Jonas. De realiteit van haar situatie begon langzaam tot haar door te dringen. Ze was hier niet de gastvrouw; ze was het object.
Jonas leunde iets naar voren. “Kom hier”, zei hij. Hij wees niet, hij hoefde niet te wijzen. Zijn gebaar was minimaal, maar de intentie was overduidelijk.
Helena voelde haar benen bewegen, alsof ze door onzichtbare draden werden getrokken. Ze liep naar Jonas toe, en voelde haar hart van pure angst in haar oren slaan.
“Je weet blijkbaar niet hoe je je moet opstellen als een onderdanige slet”, begon Jonas, zijn stem laag, bijna een fluisteren, maar elke lettergreep was een klap. “Dat is een probleem. Als je bij Lars bent, mag die perfectie verwachten. En wat jij hier doet, is geen perfectie. Ik hoop dat je het daar mee eens bent.”
Helena slikte, haar keel voelde droog en stroef. Ze wilde iets zeggen, wilde zich verontschuldigen, maar de woorden bleven steken.
“Ga voor me staan”, beval hij. “Recht. Schouders naar achteren. Borsten vooruit.”
Ze gehoorzaamde direct, dwong zichzelf haar rug recht te trekken, haar borsten te presentere,.
Claire lachte zachtjes. “Kijk eens aan, Jonas”, zei ze, haar stem vol spot. “Ze heeft geen idee hoe het moet.”
Claire’s blik was hard — ze zocht de schaamte, ze wilde vernederen, en leek te genieten van elke micro-flikkering van angst die ze vond. Helena mocht haar niet.
Jonas negeerde zijn vrouw, zijn focus volledig op Helena. “Spreid je benen”, zei hij streng.
Helena aarzelde een fractie van een seconde. Het was een beweging die zo natuurlijk was in de slaapkamer met Lars, maar hier, staand in de eetkamer, voor volledig vreemde mensen, voelde het absurd en vernederend.
Jonas’ ogen verdonkerden. “Nu”, hijgde hij, het woord als een zweepslag.
Snel schoof ze haar voeten uit elkaar. Eerst een beetje, dan meer, gedreven door de blik in zijn ogen. Ze voelde het rokje strakker over haar dijen trekken, de lucht koeler tegen haar kruis. Het was een positie van totale kwetsbaarheid.
“Verder”, drong hij aan. “Totdat je het voelt trekken.”
Ze spreidde haar benen verder totdat haar spieren in haar bovenbenen begonnen te trillen van de inspanning. Het spannende rokje dat ze die morgen had aangetrokken, kom maar één kant op, het schoof naar boven en onthulde wat daaronder lag. Helena voelde zich plots onhandig, klungelig, een beginner die de regels van het spel nog niet kende.
“Leg je handen in je nek”, ging hij verder. “Vingers tegen elkaar. Ellebogen wijd open.”
Helena bracht haar handen omhoog, haar vingers in haar nek, haar ellebogen naar achteren gedrukt. Deze positie dwong haar borsten naar voren. Ze voelde haar polsen tikken tegen haar slaap, haar bloedstroom was zichtbaar, hoorbaar voor haarzelf.
“Dit is de basispositie die elke onderdanige slet moet kennen” zei Jonas, zijn blik scannend over haar lichaam, “Onthoud dit.”
Slet. Hij noemde haar een slet. Het woord hing in de lucht, zwaar en vuil. Soms gebruikte Lars het wel eens, speels en met een knipoog. Je bent mijn lekkere sletje, zei hij dan. Maar dit was geen spel.
Helena voelde zichzelf breken. Deze man, Jonas, was zoveel harder dan Lars. Lars was zacht, speels, geduldig. Jonas was een machine, efficiënt en genadeloos. Hij zag haar niet als een persoon met gevoelens; hij zag haar als een object dat moest worden gevormd, gebroken, en daarna opnieuw opgebouwd naar zijn wens.
“Nu gaan we de variaties leren”, zei Jonas, alsof hij een les gaf in koken of tuinieren, “Handen op je rug. Kruis ze. Diep.”
Helena liet haar handen zakken en kruiste ze laag in haar rug. Ze voelde haar schouders naar voren rollen, een reflex die ze direct moest corrigeren toen ze Jonas’ frons zag. Ze trok haar schouderbladen naar achter, haar borsten presenterend.
“Beter”, mompelde hij.
Claire giechelde. “Ze heeft wel heel veel te leren, schat. Ik vraag me af of ze het wel aankan.”
Jonas gaf geen antwoord. Hij liep om haar heen, als een cirkelend roofdier. Hij bleef achter haar staan, net buiten haar gezichtsveld. Het liet Helena wankelen van angst. Ze kon zijn aanwezigheid voelen, de warmte van zijn lichaam.
“Buig voorover”, beval hij, zijn stem vlak achter haar oor. “Handen op je knieën. Hou je rug recht. En duw je kont naar achteren.”
Helena boog haar torso naar voren. Ze wist dat deze houding haar billen en haar kruis perfect zou blootstelden, als een uitnodiging die niet mis te verstaan was. Ze voelde het strak zittende rokje nog verder omhoog kruipen.
“Dieper”, zei Jonas.
Helena boog verder voorover waardoor haar kruis en kont nu volledig zichtbaar waren. Het bloed stroomde naar haar hoofd, haar gezicht voelde heet en opgezwollen. Ze staarde naar de vloer, naar de punt van haar eigen schoen, bang om te bewegen.
“Je ziet eruit als een hoer die wacht op haar klant”, zei hij beledigend.
Helena voelde de tranen branden achter haar ogen, maar ze weigerde ze te laten vallen. Ze had het contract getekend. Ze had haar handtekening gezet onder het document dat haar eigendom maakte van Lars, en bij uitbreiding, van wie Lars ook maar uitnodigde. Ze had ingestemd met de regels, met de training, met het gebruik van haar lichaam. Tegenspraak was geen optie. Tegenspraak was een schending van het contract.
“Ja”, fluisterde ze, haar stem schor en broos.
“Ja wat?” Jonas’ stem was gevaarlijk zacht.
“Ja, Meester.”
Het woord ‘Meester’ voelde vreemd in deze situatie, zwaar en bedreigend. Ze noemde Lars ook soms Meester, maar dit was anders.
“Ga weer staan”, zei Jonas kortaf.
Helena rechtte zich, haar benen trillend van de inspanning, haar hart nog steeds wild in haar keel. Haar rok durfde ze niet opnieuw naar beneden trekken.
Jonas liep terug naar zijn stoel en liet zich vallen. Hij nam een slok van zijn wijn. “Nu gaan we het over presentatie hebben”, zei hij, terwijl hij het glas rondzwaaide. “Je hebt de standjes geleerd, de fysieke houding. Maar houding is niets zonder presentatie. Je moet jezelf niet alleen onderdanig opstellen, je moet ook duidelijk laten blijken dat je beschikbaar bent.”
Hij wees naar de tafel. “Klim op de tafel.”
De opdracht was zo absurd dat Helena even dacht dat ze het verkeerd had gehoord. De tafel? De eettafel?
“Twijfel je?” Jonas’ wenkbrauwen trokken omhoog.
“Nee, Meester”, antwoordde ze snel.
Ze liep naar de tafel en klom erop, voorzichtig, bang om iets om te gooien. Ze ging recht staan, en voelde hoe alle aanwezigen, vrij tussen haar benen en in haar kruis konden kijken.
“Ga op je hurken zitten”, beval Jonas. “Spreid je benen zo wijd mogelijk. Handen achter je hoofd, ellebogen wijd..”
Helena daalde neer op haar hielen, haar benen in een extreme split. Ze wist hoe kwetsbaar ze daar nu stond, wankel, met een kutje, dat besefte ze wel, dat door de houding, voor iedereen zichtbaar, open stond. Ze voelde de blik van de drie mensen op haar meest intieme plek.
“Kijk naar Claire”, zei Jonas.
Helena draaide haar hoofd. Claire zat daar, haar glas wijn nog steeds in haar hand, maar nu met een glimlach op haar gezicht. Haar ogen gleden over Helena’s lichaam.
“Ze is nat”, zei Claire, haar stem vol verbazing. “Ik kan het bijna ruiken.”
Jonas knikte tevreden. Een vrouw die genoot om zich beschikbaar te stellen. Dat is wat hij zocht. Hij stond op en ging vlak voor haar staan, zijn gezicht op ooghoogte met haar kruis. Hij reikte uit, zijn vingers streelden over de binnenkant van haar been. De aanraking was elektrisch, een schok die door haar hele lichaam ging. Ze beefde, haar adem stokte.
“Je trilt”, merkte hij op. “Ben je bang?”
“Ja, Meester”, gaf ze toe.
“Goed. Angst houdt je scherp. Angst zorgt ervoor dat je je positie niet vergeet.”
Hij liep langs haar heen, zijn hand glijdend over haar heup, haar taille, haar rug. Hij inspecteerde haar als een paard dat hij wilde kopen. Hij kneedde haar bil, hard, genoeg om haar een pijnlijke, plezierige sensatie te geven.
Hij liep terug naar zijn stoel. “Je mag blijven staan”, zei hij, alsof hij haar een gunst verleende. “In die positie. Hou je benen gespreid. Als ik zie dat je spieren verslappen, of je je benen sluit, dan volgt er straf.”
Helena bleef gehurkt zitten, een standbeeld van onderdanigheid. Het enige dat telde was haar presentatie. Ze voelde de hitte in haar kruis branden. Ze wilde dit niet, en toch, diep van binnen, in een donker hoekje van haar geest, voelde ze een onbeschrijfelijke opwinding terwijl ze daar zo zat, haar kutje uitnodigend open, haar lichaam beschikbaar.
Jonas nam een slok wijn en keek Lars aan. “Je hebt gelijk, Lars. Ze heeft potentieel. Met de juiste training, kan ze iets bijzonders worden.”
“Kom nu maar weer van de tafel”, vervolgde hij, zich weer tot Helena richtend, “Je mag het eten opdienen.”
Helena voelde haar benen trillen terwijl ze zich langzaam van de tafel liet glijden. Ze begaf zich nu snel naar de keuken om haar rol als gastvrouw op te nemen.
De geur van geroosterde lamsvlees, tijm en knoflook hing in de lucht toen ze met de schalen met eten terugkwam. Lars zat aan tafel, zijn houding ontspannen, een tevreden glimlach op zijn lippen. Tegenover hem zaten Jonas en Claire.
Helena had uren besteed aan de bereiding van de lamsvleesbout. Ze glimlachte, de dienstbare glimlach van een goede gastvrouw. Het gesprek aan de tafel viel even stil toen ze dichterbij kwam.
“Ik hoop dat u honger heeft”, zei ze met een zachte, stemmige toon, haar handen al uitstrekkend naar de grote ovenschotel.”
Ze begon met Jonas. Ze leunde voorover, het zilveren mes in haar hand, en sneed een groot, sappig stuk van de lamsbout. Ze legde het vlees op zijn bord met de precisie van een chirurg, haar vingers licht trillend, bang om een fout te maken.
“Ik wist wel dat je haar zou waarderen, Jonas”, zei Lars, zijn stem warm. Hij nam een slok van zijn wijn, zijn ogen op Helena gericht alsof hij een kunstwerk bewonderde dat hij zelf had gemaakt. “Ze heeft ook echt veel sterke kanten”, ging hij verder, een trotse glimlach om zijn lippen. “Ze is een echte nymfomane. En ze reageert ook goed op pijn, hoewel dat nog verder moet onderzocht worden.”
Jonas knikte langzaam, zijn donkere ogen op Helena gericht. Hij nam zijn tijd, liet de stilte rekken totdat het ongemakkelijk werd. “Pijn kunnen verdragen, ja dat is belangrijk”, zei hij uiteindelijk, zijn stem laag en gravend. “Maar dat testen we straks dan wel even. Jij bent sowieso veel te zacht en liefdevol om dit echt te kunnen beoordelen, Lars. Ik neem het wel even over.”
Helena stopte even met snijden. Ze luisterde naar elk woord, haar hart bonzend in haar keel. Ze wist dat ze niet mocht reageren, geen blik van verrassing of schaamte mocht tonen. Ze luisterde enkel naar hoe ze ontleed werd, besproken, als een project in ontwikkeling, als een object met specifieke eigenschappen en potentieel. En tot haar eigen verbazing voelde ze zich niet langer angstig of beschaamd. In plaats daarvan voelde ze zich… gekozen. Ze was het onderwerp van hun aandacht, de focus van hun begeerte.
Ze schoof op naar Claire. De vrouw keek haar niet aan, maar staarde naar het lege bord voor haar. Helena legde een portie voor haar neer, haar handen vast nu, gedreven door een vreemde, nieuwe behoefte om te bewijzen dat ze de situatie meester was.
De maaltijd verliep verder rustig. Helena ruimde lege borden af, vulde glazen bij, terwijl ze het gesprek verder volgde. Maar ze wist dat de avond nog niet voorbij was. Ze wist wat er nog zou volgen. Ze voelde de constante blikken van Jonas branden op haar rug.
Toen Jonas zijn bestek neerlegde, wist Helena dat het moment was aangebroken.
Zodra ze de laatste borden had afgeruimd, had Jonas haar hard vastgegrepen. “Laten we hier maar eens mee beginnen”, zei hij zonder enige overgang.
Hij greep haar linkerborst en kneep de tepel stevig tussen zijn vingers. De pijn was scherp, maar ging over in een dof, warm kloppend gevoel. Ze had dit ook gisteren al gevoeld maar nu was het harder, ruwer. Helena hijgde, haar ogen wijd open.
“Houd stil”, beval Jonas. Hij trok de tepel hard vooruit terwijl hij een klem nam en deze op de tepel plaatste. De pijn sneed door haar lichaam zodra hij de veer los liet. Een stroom van pure pijn schoot door haar borst, zo intens dat ze bijna op haar tenen moest gaan staan om het te verdragen. “Ah!” kreunde ze, haar lichaam schokkend.
“Stil!” siste Claire vanaf haar plek aan de tafel. Maar je zag haar genieten.
Helena beet op haar lip, dwong zichzelf om door de pijn heen te ademen. De klem met zijn scherpe, venijnige tandjes, had zich vastgebeten in haar gevoelige vlees. Jonas herhaalde het proces bij haar rechterborst.
De tweede klem leek nog pijnlijker, versterkt door de adrenaline die nu door haar lichaam gierde. Ze voelde een scherpe pijn toen de tandjes van het tweede klemmetje ook in deze tepel beten. En dat was het ogenblik waarop Claire gewacht had. Ze kneep nu hard in haar kutje terwijl ze Helena smalend aankeek. “Doet het pijn, schatje?” vroeg ze.
Helena keek naar Lars, haar ogen glanzend en wild. Ze wist dat niet haar pijngrens hier werd getest; maar wel haar bereidheid om zich onvoorwaardelijk te geven. De pijn was reëel maar bijzaak.
Jonas gaf plots een kleine ruk aan de ketting die de klemmen verbond. Het bracht haar met een ruk terug naar de realiteit. Helena boog voorover, de trekkende pijn in haar tepels bijna ondraaglijk.
Claire keek triomfantelijk maar zag geen angst. Helena voelde zich niet gebroken, en ook niet vernederd. In plaats daarvan voelde ze een golf van vochtigheid uit haar kut ontsnappen, langs haar dijen naar beneden lopend.
“Ze geniet ervan”, merkte Jonas koel op, “Kijk naar die natte kut, Lars. Ze geniet.”
Claire keek ontgoocheld. Ze had gehoopt dat Helena zou breken maar dat gebeurde niet.
Jonas tilde nu haar kin op met twee vingers. “Je doet het goed”, zei hij, “Laten we verder gaan.”
Helena’s adem stokte. Haar ogen flitsten opnieuw naar Lars, zijn armen over elkaar, zijn blik waakzaam maar trots. Hij knikte één keer. “Je kan het wel aan Helena”, zei hij zacht als om haar kracht in te spreken. Hij was fier, fier dat ze al zo ver was geraakt.
Jonas haalde een houten klep uit zijn tas—een smal, plat instrument met een glad oppervlak. “Dit is een paddel”, zei hij, alsof hij een college gaf. “We beginnen licht. Tel voor me.”
De eerste klap met de houten paddel landde op haar rechterbil. Helena kromp ineen, een zacht “één” ontsnapte aan haar lippen. De steek was warm, oppervlakkig, meer een waarschuwing dan een echte test.
“Twee”. De paddel kwam neer op dezelfde plek, harder dit keer. Helena’s huid gloeide, de hitte spreidde zich uit. Ze voelde haar kut samentrekken, een reactie die ze niet kon controleren.
“Drie”. Jonas sloeg haar linker bil, de asymmetrie maakte dat ze even haar evenwicht verloor. Claire observeerde het vanaf de zetel, haar lippen krullend in een koude glimlach.
“Vier. Vijf. Zes”. De slagen kwamen sneller, elk met meer kracht. Helena telde mechanisch, haar stem heser bij elke klap. Het brandende gevoel op haar billen veranderde—van oppervlakkige hitte naar een diepe, pulserende pijn die door haar hele lichaam resoneerde. Ze voelde hoe de pijn zich mengde met iets anders, een druk in haar kutje, een gevoel hard geneukt te willen worden.
“Zeven”, bracht ze uit. Deze klap was anders—Jonas had de paddel gedraaid, de rand landde op de gevoelige zone waar haar bil en haar bovenbeen samenkomen. Helena verbeet de pijn, haar lichaam schokkend.
Claire stond op. Ze liep naar Helena en inspecteerde haar billen—rood, met opkomende striemen. Claire’s vingers drukten op een van de striemen, en Helena kreunde. Ze sidderde maar brak niet. Ze keek Jonas uitdagend aan, als wilde ze zeggen, “Is dit alles wat je hebt?”
“Mooi”, zei Jonas. “Dat is wat we willen zien.” Hij nam een nieuw instrument—een zweep met meerdere leren strengen. Helena herkende het direct. Dit had ze zelf enkele dagen geleden gekocht, bij haar bezoek in de seksshop.
De eerste klap met de flogger landde over beide billen. De strengen spreidden zich, elk leverde een eigen brandende lijn. Helena hapte naar adem. Ze dacht aan Lars. Hij keek. Ze zou de pijn dragen. Ze deed dit voor hem.
“Tel”, commandeerde Jonas.
“Één”, fluisterde ze, haar stem rauw. De tweede klap kwam lager, de strengen striemden over haar dijen, en Helena’s reactie was anders—een diepe kreun die meer dan pijn uitdrukte. Haar lichaam zocht de pijn, keek ernaar uit.
Jonas sloeg weer, en weer, systematisch, elke klap precies geplaatst. Hij werkte van haar billen naar haar dijen, van haar dijen naar de achterkant van haar knieën—elke zone een nieuwe ontdekking van pijn.
Helena’s tellen werd onregelmatig, haar ademhaling schokkerig, maar ze hield stand. Haar lichaam verkrampte bij elke klap, maar tussen de schokken door was er iets anders—een siddering die geen pijn was, maar een diepe, hongerige behoefte.
“Zelfs hier geniet ze verdomme van”, zei Claire nijdig. Ze reikte nu zelf in de tas en nam er een kaars. Ze liet de was smelten tot een dikke, hete druppel, en liet die vallen op Helena’s onderrug.
Helena schreeuwde—een kort, schril geluid—en toen zuchtte ze, haar lichaam ontspannend rond de brandende plek. De hitte was eerst intens, geconcentreerd, daarna volgde een diepe, pulserende warmte.
“Meer”, fluisterde Helena, en Claire’s ogen flitsten.
Lars kwam dichterbij, zijn hand liefdevol op Helena’s wang. Hij streelde haar. “Je doet het heel goed”, zei hij, zijn stem laag. “Je verbaast me.”
Claire druppelde meer wax—op Helena’s billen, op haar dijen, op de striemen. Helena schokte, sidderde, maar ze hield stand.
Jonas bekeek Helena—haar lichaam bedekt met striemen, en waxdruppels, haar ogen glazig met een mix van pijn en extase.
“Ze heeft een uitzonderlijke pijngrens”, zei hij, “Maar belangrijker nog, ze is bereid zich helemaal te geven.”
Lars knikte. “Ik wist het al die tijd al.”
Het compliment klonk Helena als muziek in de oren. Dit was haar ultieme beloning. Ze had de test goed doorstaan. Ze had de pijn gedragen, zonder protest, bewezen hoe ver ze bereid was te gaan.
“We vertrekken”, zei Jonas plots, “Onze taak hier zit erop. Lars, gefeliciteerd, Helena is echt fantastisch.”
“Kom Claire”, zei hij nog kort. Claire keek Helena nog een laatste keer aan. Ze was nijdig. Ze had gehoopt op tranen.