De avond die anders liep (2)

Het moment bleef even hangen. Iedereen zat inmiddels naast degene waarmee hij of zij gekoppeld was. Dichterbij dan ooit de bedoeling was geweest. Nog geen tien minuten geleden zat iedereen nog zoals altijd. Mila naast Joris. Sanne naast Noah. Eva naast Ruben. Zoë naast Lars. Maar nu was alles anders en waren de koppels anders ingedeeld als volgt: Mila zat naast Ruben. Sanne naast Joris. Eva naast Lars. Zoë naast Noah. De koppels waren volledig door elkaar gehaald. En dat voelde iedereen. Niemand keek nog naar een scherm. Heel even gebeurde er iets wat niemand had afgesproken. Mila keek kort op. Haar blik zocht die van Joris. Aan de andere kant gebeurde hetzelfde. Sanne keek naar Noah. Eva naar Ruben. Zoë naar Lars. Een paar seconden maar. Blikken die elkaar vonden. En zonder woorden stemde iedereen toe. Daarna draaide iedereen zich naar degene waar ze naast zaten. Mila keek Ruben aan. Oogcontact. Dat moment dat net iets te lang bleef hangen. En toen bewogen ze tegelijk iets naar voren. Hun gezichten dichterbij. Adem die elkaar raakte. En zonder woorden vonden hun monden elkaar. Alsof dat het teken was. Aan de andere kant gebeurde hetzelfde. Sanne schoof dichter naar Joris. Hun blikken kruisten elkaar nog één keer kort, intens en daarna verdween de afstand. Eva keek Lars aan, haar blik rustig maar duidelijk.

Hij volgde haar zonder aarzeling. Zoë en Noah keken elkaar aan. Iets voorzichtiger maar niet minder intens. Langzaam verdween ook daar de afstand. De eerste aanrakingen waren voorzichtig en aftastend. Maar al snel veranderde dat. Een eerste zacht geluid brak de stilte in de kamer. Wat begon met een eerste kus, werd al snel intenser. Voor iemand het echt doorhad, waren alle vier de stellen volledig in elkaar opgegaan. Ademhaling die versnelde. Bewegingen die vanzelf gingen. Handen begonnen te verkennen. Voorzichtig eerst alsof iedereen nog dacht: doen we dit nu echt. Maar de spanning van de afgelopen tijd kwam los. Kledingstukken verdwenen. Stoffen gleden langs de huid naar beneden. Niet gehaast maar ook niet meer twijfelend. Iedereen leek elkaar opnieuw te ontdekken. Niet alleen met ogen maar met aanraking. Toen Ruben even stilviel. Zijn blik gleed over Mila en bleef hangen. Iets wat hij niet had verwacht. Een kleine, subtiele glinstering. Mila glimlachte licht toen ze zijn blik zag. Alsof ze wist wat hij net had ontdekt. Ruben aarzelde geen moment. Zijn hand bewoog nieuwsgierig, bijna automatisch alsof hij het even moest voelen hoe een tepelpiercing voelde en of ze echt waren. De reactie die hij kreeg, was genoeg om zijn blik nog intenser te maken. Aan de andere kant van de kamer ging niemand langzamer. Af en toe werd er nog even opgekeken. Een blik naar de ander. Om te zien dat iedereen volledig in het moment zat. Maar niemand stopte. Mila voelde hoe alles om haar heen naar de achtergrond verdween. Alleen het moment telde nog. De energie in de kamer veranderde volledig. Het werd warmer en intenser. Maar één beeld ging bij niemand uit zijn hoofd wat eerder op het scherm van Joris was verschenen. Standje 69. Niemand sprak het uit. Maar iedereen wist het. Langzaam, bijna vanzelf, begonnen de bewegingen zich aan te passen. Alsof de avond hen daar naartoe leidde.

Alsof alles wat eerder gekozen was nu werkelijkheid werd. De kamer vulde zich met ademhaling, zachte geluiden en beweging. Iedereen zat volledig in het moment. En terwijl de laatste twijfels verdwenen kwam iedereen steeds dichter bij dat punt waar geen weg meer terug was. Iedereen was elkaar aan het betasten en een zwoel gekreun werd steeds hoorbaarder in de kamer. iedereen was elkaar volledig aan het ontdekken, zoekend, voelend, steeds verder gaand en iedereen was super opgewonden Zo geil was het er nog nooit aan toegaan in deze vriendengroep. Tijdens de geile gesprekken die ze altijd al hadden gehad waren sommige zeker wel opgewonden geweest maar dit had niemand verwacht. En terwijl de spanning verder opliep en niemand meer nadacht over wat wel of niet kon… wist iedereen hetzelfde. Dit was pas het begin. En wat er daarna zou gebeuren… zou alles veranderen.