De keukenverbouwing met mijn vriendin en broer

“Het is zo gepiept”, zei mijn broer aan de keukentafel. Mijn vriendin en ik keken elkaar aan. “We zijn zo blij dat je ons komt helpen met klussen”, zei mijn vriendin, terwijl ze haar vingertoppen op zijn onderarm plaatste, tussen de haartjes op zijn arm. “Komt in orde. Ik heb tijd en het is een rechte keuken”, zei hij.

Ik liep naar de koelkast om meer drinken te halen. Er stond alleen nog maar een pak melk. Ik schoof weer aan bij de keukentafel. “Ik ga even wat drinken halen”, zei ik. Een beetje omgedraaid, stopte ik een aantal statiegeldflessen in een boodschappentas. Terwijl ik dat deed, zag ik vanuit mijn ooghoek dat mijn broer in een oogwenk naar het zongebruinde dijbeen van mijn vriendin keek en daarna even slikte. Mijn vriendin keek de andere kant op. Een paar tellen later gingen de zonnebankbenen, onder het heel korte rokje, een beetje uit elkaar. Het hoofd van mijn broer was een beetje achterover getild, waardoor zijn gezicht naar het plafond was gericht. Hij ondersteunde zijn kin met zijn vuist. Intussen gingen zijn ogen een paar keer snel omlaag, richting de getinte dijbenen van mijn vriendin.

Ik keek mijn broer strak aan. “Is er iets?” vroeg hij aan mij, met omhooggetilde wenkbrauwen, zijn kaak naar voren en een schuin hoofd. Ik schudde nee met een onverschillige gezichtsuitdrukking. “Oké”, zei hij, waarna hij nog een keertje stiekem naar haar benen keek en daarna in de inkijk van haar losse shirt. Hij maakte na het zien van haar borsten in haar shirt heel even oogcontact met haar. Ik pakte nog meer lege flessen. Vanuit de weerspiegeling van een keukenkastdeurtje zag ik dat ze voorover ging leunen op haar ellebogen en hij in haar shirt keek.

Even later stond ik met de boodschappentas bij de deur. Mwah! Ik gaf een klapzoentje op haar mond. “Heb je alles bij je? Niets vergeten?” vroeg mijn vriendin. “Nee, ik haal alleen wat drinken. Misschien nog wat versnaperingen voor in de avond.” Ze keek me aan en zei na een korte pauze: “De wasmachine van mijn vader is stuk. Wil je bij hem langsgaan om ernaar te kijken? We redden het wel met z’n tweeën hier. Je kunt vanavond terugkomen om ons te helpen.” Ik zei dat ik dat wel kon doen. Met een brede glimlach deed ze de deur langzaam dicht. Achter haar stond mijn broer, die me met gesloten mond een snelle glimlach gaf. Terwijl de deur langzaam dicht ging en mijn vriendin nog steeds blij naar mij keek, zag ik dat een onderarm van mijn broer achter mijn vriendin naar voren was gericht, in de richting van de bil van mijn vriendin. Die arm bewoog subtiel op en neer, terwijl mijn vriendin giechelde.

Met een verhoogde hartslag liep ik naar de auto. Ik draaide de sleutel om en reed weg. Twee straten verderop was mijn hartslag zo hoog en mijn concentratie zo verstoord dat ik de auto langs de stoep parkeerde. Ik zette de nummerherkenning van mijn telefoon uit en belde mijn schoonvader op. “Hallo?” hoorde ik. “Ja, met mij. Sorry, ik had de nummerherkenning uit staan van een vorig belletje. Is je wasmachine nog stuk?” Mijn schoonvader wist van niets. “Oké, dan is het een misverstand. Ik zie je binnenkort, dag”, zei ik.

Een paar tellen staarde ik voor mij uit, met allerlei beelden en gedachten die voorbij kwamen in mijn hoofd. Ik stapte uit de auto en begon terug te lopen, naar huis. De tas met statiegeldflessen liet ik in de auto liggen. Op het moment dat ik de straat inliep, zocht ik een bestelbus om mij daarachter te verstoppen. Ik zag een busje van een timmerman en ging me erachter verschuilen. Voorzichtig keek ik door de ruiten van het busje naar mijn huis. Ik zag dat mijn broer voor het keukenraam stond. Hij keek speurend naar links en rechts uit het raam. Daarna deed hij de gordijnen dicht. Ik liep om het timmermansbusje heen, en stak de straat over, naar mijn woning. Vlak naast het keukenraam stond ik tegen de muur. Een oude man kwam langs met zijn hond. Hij stopte voor mij en keek mij aan, terwijl ik met mijn rug en handen tegen de muur naar het raam met dichte gordijnen keek. Ik keek hem aan en hield mijn wijsvinger voor mijn lippen. “O…”, zei de oude man, met open mond en gefronste wenkbrauwen. Hij liep snel door.

Stap voor stap kwam ik dichter bij het raam. Ik hoorde mijn vriendin: “Oh, haha, oeh, hi hi hi, whahaha. Nee, oh haha, wat? Oké, haha, hi hi hi. Hahahaha oh, hmmmmmm, oehhh, Jaaaa. Hahaha” Mijn broer zei: “Nom, nom, nom, nom.” Mijn vriendin giechelde, waarna mijn broer “Hamana, hamana, hamana” zei. Ik pakte mijn telefoon en hield de selfiecamera voor het raam, vanuit een schuine hoek. Eén streepje batterij. Ik opende de camera-app. Het scherm ging op zwart en het merklogo verscheen. Ik voelde de telefoon trillen. Toen ging de telefoon uit. Er zat niets anders op dan alleen te luisteren. Ik kwam ietsje dichter bij het raamkozijn.

“Hmmmmm… aaahhh… jammie… oooooooooooh”, hoorde ik mijn vriendin zeggen. “Hamana, hamana, hamana, nom, nom, nom”, zei mijn broer. Ik hoorde een gesp van een riem. “Oooooooooooh!!!” zei mijn vriendin kort daarna. Ik spitste mijn oren en hoorde gehijg van mijn broer. “Ohhh… jaaa… lekker…”, zei mijn vriendin. Klappende geluiden vulden de kamer.

Klap, klap, klap, klap.

Ik liep naar de voordeur en stopte heel voorzichtig de sleutel tegen het sleutelgat, maar hij ging er niet in. Aan de andere kant was er een sleutel in het gat gestopt. Ik liep terug naar de keuken en hoorde hele luide klappen en kreunen.

Klap! Klap! Klap! Klap!

“Oh! Oh! Oh! Ja! Harder! Harder!” zei mijn vriendin, terwijl mijn broer hijgde. Wat geschuif van houten stoelen was te horen en daarna voetstappen die langzaam weg ebten. Met een oor tegen het raam hoopte ik meer te horen, maar tevergeefs. Ik deed een stap achteruit en botste tegen iemand achter mij.

“BOA Suzy. Wat zijn we aan het doen?” Ik keek haar aan en zei met grote ogen: “Shhhh”, met een wijsvinger voor mijn mond. “Mijn vriendin en broer”, fluisterde ik. Ik maakte een rondje met mijn duim en wijsvinger en ging met mijn andere wijsvinger in en uit het rondje. Suzy’s wenkbrauwen gingen omhoog. “Oké”, zei ze en ze liep snel door. Ik liep om het huis en haalde stilletjes een ladder uit de schuur. Terug bij het huis plaatste ik het heel voorzichtig tegen de muur en beklom ik de ladder. Bij de eerste verdieping waren de gordijnen van mijn slaapkamer ook dicht. Ik stond met knikkende knieën op de ladder met mijn oor naast het raamkozijn.

“Oeehhh… jaaaa… hmmm…”, hoorde ik mijn vriendin zeggen, vergezeld van het geluid van een piepende lattenbodem. Mijn vriendin zei: “Neuk me! Neuuuk me! Ohohohohoh neu-heu-heuk me!” Ik hoorde voetstappen die dichterbij kwamen. Ik had de ladder niet helemaal naast het raamkozijn geplaatst. Het lukte me nog net om een beetje weg te duiken. Tegen de ladder leunend en opzij gedoken zag ik de gordijnen open gaan. Ik zag dat de handpalmen van mijn vriendin tegen het raam drukten.

Klap! Klap! Klap! Klap!

“Ohhh… harder… harder… oehoehoe… neuk me, neuk me, neuk me”, hoorde ik haar roepen, terwijl mijn broer hijgde. Mijn hartslag was richting de tweehonderd. Ik voelde mij duizelig worden en begon mijn evenwicht op de ladder te verliezen. Toch lukte het mij om de ladder vast te houden.

“Oh! Oh! Oh! Oh!” riep mijn vriendin met een heel hoog stemmetje.

Klap, klap, klap, klap, klap…

“Fuck, fuck, fuck, neuk me, neuk me, neuk me, aaaarggghhhh”, hoorde ik haar grommend roepen.

“Ung! Ung! Uuuunghhh….”, zei mijn broer, waarna hij luid gromde. Toen hoorde ik een paar luide klappen, wat naar mijn inschatting zijn vlakke hand op haar bil was.

Ik zag haar handpalmen langzaam naar beneden glijden. Daarna leunde ze met haar gezicht naar het plafond gericht tegen het raam, met platgedrukte borsten tegen het raam. Ze bewoog een stukje naar achteren. Ik zag twee mannenhanden onder haar oksels verschijnen die haar borsten pakten en haar tepels streelden. “Hmmmmm”, zei mijn vriendin, terwijl ik naast het raam met opgetrokken benen de ladder stevig vasthield. De gordijnen gingen weer dicht. Heel langzaam ging ik naar beneden en liep ik voorzichtig met de ladder naar de schuur. Ik liep achter de schuur de straat uit, richting mijn auto, twee straten verderop.

In de avond kwam ik thuis. De sleutel kon nu wel in het slot. Ik deed de deur open. Mijn broer was er niet. De keuken was nog precies hetzelfde. ’s Avonds in bed zag ik dat haar rechterbil rood was.