Honingzoete ochtenddauw

Op een zonnige zondag ontwaakt ze loom, nog half in de omhelzing van lakens die naar haar eigen warmte ruiken.
Door halfopen gordijnen brandt de hemel rood-oranje, een trage, schaamteloze zonsopkomst die het hele raam in vuur zet…

Het licht likt over haar blote schouder, glijdt als warme honing langs haar sleutelbeen, daalt af naar de zachte vallei tussen haar borsten.
Ze ademt diep in en lijkt de geur van zomer te herkennen.
De lucht smaakt naar pas gemaaid gras, naar een bijna zomer die zich eindelijk durft uit te kleden…

Haar hand glijdt vanzelf omlaag, volgt eerst alleen de contouren; lui en bijna onschuldig.
De ronding van haar ribbenkast als een viool die nog niet bespeeld is.
De zachte helling van haar buik die trilt bij elke ademteug.
De volle, zware welving van haar heupen die het laken als een golf vasthouden.
En dan pas durft ze lager…

Haar vingertoppen strijken over het dons, vinden de warme spleet waar alles al vochtig is van slechts het kijken naar die prachtige hemel. Ze spreidt zichzelf een klein beetje, net genoeg om het morgenlicht daar ook binnen te laten vallen.
Eén vinger glijdt naar binnen; langzaam, alsof ze een geheim heeft ontdekt.
En dan twee…

Ze voelt hoe ze zichzelf openspreidt, hoe de binnenkant van haar kutje warm en glad en gulzig is, hoe het vlees meegeeft en toch weer vastgrijpt. Haar duim vindt de clitoris, klein en opgezwollen, een druppel die elk moment kan vallen.
Ze beweegt nu ritmischer, dieper, het bed kraakt zachtjes mee en haar adem breekt in kleine stukjes.
Buiten zingt een merel, net iets te hard en onbeschaamd…

Haar heupen komen los van het matras, op zoek naar méér, naar onbeheersbare passie.
De spieren in haar dijen spannen zich en trillen door de intensiteit van haar vingers.
Haar vrije hand knijpt in haar eigen borst, trekt hard aan de tepel, alsof ze zichzelf wil dwingen te blijven voelen.
En ineens is het daar: niet als een stille golf, maar als een plotselinge, plaatselijke stortbui.
Ze spuit…
Warm, helder vocht schiet met kleine schokjes naar buiten, klettert op haar binnenste dijen, op het laken, een kortstondige regen die de zonnestralen even breekt tot duizend kleine regenbogen op haar huid.
Haar mond valt open in een stille schreeuw.
Haar ogen blijven gefixeerd op die rood brandende hemel…

Even is er alleen dat natte, pulserende nagenieten,
de geur van haar eigen lust die zich vermengt met de zomerochtend,
en de wetenschap dat de dag nog maar net begonnen is.
Ze lacht zacht en schor, tegen niemand in het bijzonder.
De zon klimt verder en haar huid glinstert goud van haar golden juice…