Kwam op bezoek, moest maar, blij dat hij wel kwam

Hij sprak mij aan op het werk, tenslotte collega’s, of hij straks aan mocht komen bij mij thuis. Al, door geen leuke ervaring, 2 jaar onze relatie uit. Baalde verschrikkelijk, hoe kon hij. Maar, stem in dat hij straks aan komt. Maar, wel de laatste keer, met elkaar praten. Ben verdorie zenuwachtig, vind het lastig, kan er niet goed mee overweg.
De bel. Blij dat het zo ver is, kan er echt tegenop zien, laat hem binnen. Ben koel, afstandelijk, zakelijk. Zelfbescherming. Doe drinken in. En ik merk, lucht toch op praten met elkaar, zie echt aan hem iets anders. Geef hem een kans.

We lachen zelfs, zijn al een paar uur verder, dacht een half uurtje. “Joh, zullen we iets bestellen, hoef je niet alsnog te koken”. Was blij. dat hij het voorstelde. Genoten van het eten. ‘Nou, ehhh, Inge ga er maar eens heen, thanks, doet mij echt iets dat ik in ieder geval bij jou mocht aankomen”. “Is goed”. Loop mee. Maar wil eigenlijk helemaal niet dat hij vertrekt. Shit. En nu?

Ik treuzel. Deur al open, doe die weer dicht, trek Han tegen mij aan. Zoen hem. Voelt precies goed dit moment. Han verbaasd. “Inge, hoeft niet hoor”. Leg een vinger op zijn lippen. Pak zijn hand. Naar mijn slaapkamer. Doe zijn kleren uit. Hij de mijne.

“Wil je, heb je echt wel gemist”. Ga liggen. Ja, heerlijk dit, zijn stijve zit al in mij. Kijk hem aan. We weten het. Hij blijft bij mij slapen. Pakken de ‘draad’ weer op. Blij dat hij voorstelde aan te komen. Nog steeds samen, iedere dag genieten van elkaar.