Marleen en Laura gaan wandelen

De basgitaar denderde door de woonkamer van Thomas en trilde in de borstkas van Marleen. Ze stond met haar rug tegen de muur geleund, een glas witte wijn stevig vastgeklemd tussen haar vingers, en keek naar de dansende mensen. De lucht hing zwaar van de geur van goedkope parfums, zweet en de zoete, naar alcohol ruikende damp die van de glazen afkomstig was. Naast haar zuchtte Laura diep, een geluid dat nauwelijks hoorbaar was boven de muziek uit, maar voor Marleen duidelijk genoeg was.

Laura schraapte haar keel en tikte met de punt van haar hak tegen de plinten. Ze keek naar haar eigen schoenen, zwarte pumps met een dunne hak die ze speciaal voor deze gelegenheid had aangetrokken, maar die nu duidelijk haar vochten begonnen te winnen.

“Ik denk,” begon Laura, haar stem iets te hoog om de gitaarlading te doorbreken, “dat ik volgende week echt weer moet beginnen met sporten. Mijn conditie is ver te zoeken.”

Marleen nam een slok van haar wijn en draaide haar hoofd naar haar vriendin. Laura’s haar, dat ze normaal altijd perfect in een knot had zitten, viel nu in losse plukken langs haar gezicht. Ze zag er vermoeid uit, de wallen onder haar ogen waren in het felle licht van de tl-buizen zichtbaar.

“Ik voel precies hetzelfde,” zei Marleen. “Ik word al buiten adem van het traplopen naar de derde verdieping op mijn werk. Het is echt tijd voor verandering.”

“Zullen we iets afspreken?” Laura keek haar nu recht aan, haar ogen helder ondanks de vermoeidheid. “Niet zo’n zware sportschool, maar gewoon… bewegen. Wandelen, misschien?”

Marleen knikte. “Klinkt goed. Eén avond in de week. Lekker frisse lucht, even praten bij komen.”

“Dinsdag?” stelde Laura voor.

“Dinsdag is prima.”

Ze klinkten hun glazen tegen elkaar, een klein, delicaat geluid dat opging in het rumoer van het feest. Het besluit voelde goed, een concreet plan te midden van de chaos van het feest.

Drie dagen later stonden ze aan de rand van het polderlandschap. De lucht was nog lichtpaars van de ondergaande zon, en de lucht was fris en vochtig, ruikend naar nat gras en vers gemaaid graan. Een kilometerslang pad van fijn grind strekte zich voor hen uit, omzoomd door slootkanten met riet dat zachtjes heen en weer wuivelde in de wind. Hier en daar staken de silhouetten van koeien af tegen de lucht, hun gedempte geloef als een rustige achtergrondsmelodie.

Marleen trok de ritssluiting van haar windjack iets hoger. Het was kouder dan ze had verwacht. Laura liep naast haar, haar passen ritmisch en regelmatig. Ze droeg een nette, donkerblauwe trainingsbroek en een grijze trui die strak om haar lichaam zat. Alles aan Laura was altijd netjes, tot aan de manier waarop ze haar vlechtje in haar nek had gebonden. Ze liepen al twintig minuten in stilte, een comfortabele stilte die alleen werd doorbroken door het kraken van de grindsteentjes onder hun schoenen.

“Eigenlijk is dit best mooi,” zei Laura plotseling. Ze keek uit over de uitgestrekte weilanden waar de eerste sterren net zichtbaar begonnen te worden. “Ik had bijna vergeten hoe stil het hier kan zijn.”

“Ja,” stemde Marleen toe. “Veel beter dan de sportschool. Geen zweetlucht, geen verblindende lichten.”

Het pad maakte een bocht naar rechts, langs een klein stukje bos dat er hier vreemd uitzag, alsof het er per ongeluk was neergezet. De bomen stonden dicht op elkaar, hun takken verstrengeld in een donker net dat de laatste resten van het daglicht tegenhield. Terwijl ze dichterbij kwamen, veranderde de sfeer. De geluiden van de polder, het ritselen van het riet en het geluid van de wind, leken hier te worden opgeslokt door de statische stilte van het bos.

Marleen vertraagde haar pas. Ze hoorde iets. Een zacht geluid, bijna onhoorbaar, dat niet paste bij de natuurlijke geluiden om hen heen. Het klonk als een zucht, of een kreun, dof en gedempt.

“Heb je dat ook gehoord?” vroeg ze, haar stem nauwelijks een fluisteren.

Laura stopte en keek haar aan, haar wenkbrauwen opgetrokken. “Ik hoorde iets. Zoiets als… iemand die pijn heeft?”

Marleen knikte. “Het kwam uit die richting.” Ze wees naar een donkere opening tussen de dichte struiken aan de rand van het bosje. “Misschien is er iemand gewond. Een fietser die is gevallen, of zo.”

“Zullen we kijken?” Laura keek nerveus naar de donkere bomen, maar haar blik toonde ook bezorgdheid.

“We kunnen toch niet zomaar doorlopen als er iemand hulp nodig heeft,” zei Marleen. Ze stak het pad over en liep langzaam het bosje in. De grond veranderde van hard grind in zachte, losse aarde die bedekt was met vallende bladeren. De geur van nat mos en rottend hout vulde hun neusgaten.

Het kreun klonk nu duidelijker, en het werd gevolgd door een zacht gelach. Marleen stopte abrupt en deed een vinger op haar lippen. Laura knikte en bleef vlak achter haar staan. Voor hen, op ongeveer twintig meter afstand, begon het bos te lichten. Een kleine open plek, omringd door hoge eiken, lag in de schaduw.

Marleen kneep haar ogen samen om beter te kunnen zien in het schemerlicht. Wat ze zag, liet haar verstijven.

In het midden van de open plek stond een vrouw. Ze droeg een korte, rode jurk en haar haar viel los over haar schouders. Ze omhelsde een man, stevig en met zijn handen in haar rug, en ze kusten hem met een intensiteit die Marleen direct deed wegkijken. Maar haar blik werd weer naar voren getrokken door beweging aan de zijkant.

Nog vier mannen stonden op de open plek. Ze droegen allemaal donkere kleding en bewogen zich doelmatig. Twee van hen hadden een groot, geruit picknickkleed vast, dat ze met een fluitende beweging over het mos uitspreiden. De andere twee mannen deden rugtassen uit en begonnen spullen uit te pakken: flessen, glazen, kleine bakjes.

Het was een surrealistisch tafereel. De romantiek van het koppel in het midden, de praktische efficiëntie van de mannen die een picknick prepareerden, allemaal in dit afgelegen stukje bos.

Marleen voelde Laura’s hand op haar arm. De greep was strak.

“We moeten hier weg,” fluisterde Laura, haar adem warm in Marleens oor. “Dit is… dit is privé.”

Marleen knikte, maar haar voeten wilden niet bewegen. Ze was gefascineerd door de onwerkelijke scène. Terwijl ze toekeken, verbrak de vrouw de kus. Ze nam een stap achteruit en lachte zachtjes, een geluid dat door de stilte van het bos klonk als glas dat breekt. De man met wie ze gezoend had, draaide zich half om naar de anderen en maakte een gebaar.

Marleen trok Laura mee achter een dikke struik van varens die vlak bij de rand van de open plek groeide. De takken schuurden over hun jassen, maar ze gaven voldoende bescherming om niet direct gezien te worden. Ze hurkten samen neer, hun schouders tegen elkaar gedrukt.

Vanuit hun schuilplaats konden ze alles zien. De man die de vrouw had gezoend, leunde nu nonchalant tegen de bast van een eik. Hij maakte geen aanstalte om zich bij de picknick aan te sluiten. In plaats daarvan legde hij zijn handen op zijn riem en maakte deze los. Het klikkende geluid van het metaal was hoorbaar in de stilte.

Marleen voelde haar hart in haar keel kloppen. Ze wist dat ze moest weggaan, dat ze dit niet moest zien, maar een soort van verlamming hield haar op haar plaats. Ze zag hoe de man zijn broek open deed en het materiaal opzij schoof. De vrouw knielde langzaam voor hem, haar bewegingen vloeiend en gedreven.

De man leunde zijn hoofd achterover en sloot zijn ogen. De vrouw boog naar voren en nam zijn penis in haar mond. Het was een expliciet beeld dat de serene sfeer van het bos plotseling brak en verving door iets rauws en directs.

Marleen keek weg, haar blik zoekend naar een veilige plek in de duisternis van de struiken. Haar ogen vielen op Laura.

Laura zat geknield naast haar, haar lichaam strak gespannen. Haar ogen waren niet van de open plek afgewend. Ze staarde recht op het koppel aan, haar blik gefixeerd op wat er gebeurde. Haar gezicht toonde geen afschuw, maar een intense, bijna onwerkelijke concentratie.

Marleen zag hoe Laura’s ademhaling versnelde, haar borstkas sneller op en neer ging onder de trui. Langzaam, bijna onmerkbaar, gleed Laura’s rechterhand naar beneden. Ze duwde haar hand onder de elastische band van haar nette trainingsbroek.

Marleen keek niet meer naar de open plek. Ze keek alleen nog maar naar haar vriendin. Ze zag de beweging van Laura’s hand onder de stof, de subtiele druk van haar vingers tegen haar eigen lichaam. Laura’s lippen waren licht geopend, een snelle uitademing ontsnapte haar.

Het was een beeld dat Marleen’s verwachtingen volledig doorbrak. Laura, altijd zo netjes, zo georganiseerd, zo de belichaming van fatsoen, zat hier in het bos, masturberend terwijl ze naar vreemden keek. Marleen voelde een koude rilling over haar rug lopen, die niets met de avondlucht te maken had. Ze verstijfde, haar blik gehecht aan de hand van Laura die nu zichtbaar bewoog onder de stof, en wist niet wat ze moest doen.