Milan (3) – Ibiza, augustus, de nachten die niemand mag weten

Na die eerste zwarte nacht op het kiezelstrand met Valeria en Marco bleef Milan nog tien dagen op het eiland. Étienne liet hem grotendeels vrij – “Ga ontdekken wat je lichaam nog meer aankan,” zei hij met een glimlach die half teder, half gevaarlijk was. Milan huurde een scooter, reed over smalle bergwegen, stopte bij verborgen baaien en liet zich meeslepen door de mensen die hem aankeken alsof ze al wisten wat hij zocht.

1. De drie jongens op de boot bij Es Vedrà
(twee nachten later)

Ze ontmoetten hem op een privéboot die voor anker lag bij de rots van Es Vedrà. Drie jongens, allemaal midden twintig, allemaal escorts die in de zomer op Ibiza werkten:

Nico: blond, Australisch, met een lach die te breed was voor de situatie.
Dario: Italiaans, donker, stil maar met handen die precies wisten waar ze moesten drukken.
Kai: half Japans-half Nederlands, slank en lenig, met een sadistische streak die hij amper verborg.
Ze hadden coke op tafel, maar niemand raakte het aan. Ze wilden puur lichaam. Milan werd naakt op het dek gelegd, armen vastgebonden aan de reling met touw van de zeilboot. De maan stond hoog, de zee zwart en kalm.

Ze begonnen met monden. Drie tongen tegelijk op zijn pik, ballen, kont. Dario fistte hem eerst – langzaam tot de elleboog, terwijl Nico zijn keel neukte tot kokhalzen en tranen. Kai plaste in zijn open mond terwijl Dario nog in hem zat, warm en eindeloos, tot Milans buik opzwol en het eruit gutste over het dek.

Daarna dubbel anaal: Nico en Dario tegelijk, Kai die fistte terwijl ze in hem zaten – een vuist én twee pikken. Milan schreeuwde het uit over de zee, stem verloren in de wind. Ze kwamen om beurten in hem, lieten het eruit lopen, veegden het met vingers bij elkaar en duwden het terug. Sperma vermengd met pis, alles nat en glibberig.

Toen ze klaar waren, lieten ze hem los. Hij lag op het dek, lichaam trillend, terwijl ze sigaretten rookten en naar de sterren keken. Nico zei zacht: “Jij bent niet bang voor het einde van jezelf, hè?”

Milan lachte schor: “Ik ben alleen bang dat ik het einde nooit bereik.”

2. De Duitse zakenman in de villa van Étienne
(halve week later)

Een een-op-een die bijna saai leek na alles. Tot de man – Hans, 52, grijs haar, buikje, maar ogen als messen – Milan op bed vastbond met zijden touwen en urenlang fistte. Geen haast. Alleen diepe, draaiende bewegingen tot voorbij de elleboog, tot Milan dacht dat hij zou barsten. Hans plaste in hem terwijl zijn arm nog half in hem zat – een straal die Milan van binnenuit vulde tot het pijn deed van druk.

Toen Hans eindelijk klaarkwam, trok hij zich terug en liet alles eruit stromen over het witte laken. Hij likte het op, kuste Milan lang en zei: “Je smaakt naar overgave.”

Milan voelde zich voor het eerst sinds dagen weer bijna menselijk.

3. De nacht in de politiecel – San Antonio
(laatste weekend)

Het gebeurde op een zaterdagavond in San Antonio. Milan was aangeschoten – niet dronken, maar high van de adrenaline en de hitte. Hij liep alleen over de havenpromenade, shirt open, broek laag op zijn heupen. Een patrouillewagen stopte naast hem. Twee agenten stapten uit: een oudere, brede Spanjaard met een snor (Sergio), en een jongere, gespierde Marokkaan-Spaan (Youssef).

Ze zeiden dat hij “verdacht gedrag” vertoonde. Handen omhoog. Fouilleren. Milan lachte alleen maar – hij wist hoe dit soort nachten konden eindigen.

Ze brachten hem niet naar het bureau. Ze reden naar een kleine dependance aan de rand van de stad – een oud politiebureau dat ’s nachts amper gebruikt werd. Een cel met tralies, een betonnen brits, een emmer in de hoek.

Binnen deden ze de deur op slot. Geen camera’s. Geen getuigen.

Sergio begon. Hij duwde Milan tegen de tralies, rukte zijn broek omlaag. “Je dacht dat je hier ongestraft kon rondlopen als een hoer?”

Youssef stond achter hem, greep Milans polsen en boeide ze aan de tralies, hoog boven zijn hoofd.

Ze sloegen hem niet. Ze neukten hem. Eerst Sergio in zijn mond – diep, ruw, tot kokhalzen en tranen. Youssef fistte hem van achteren – vier vingers, vuist, pols, elleboog in één lange, meedogenloze beweging. Milan schreeuwde het uit tegen de tralies, speeksel druipend, lichaam schokkend.

Ze wisselden. Youssef in zijn keel, Sergio die dubbel penetreerde – zijn pik én zijn vuist half in Milans kont. Milan voelde zichzelf openscheuren, maar hij duwde terug, smeekte met zijn ogen om harder. Ze plasten allebei in hem – eerst Youssef in zijn mond, gorgelend en overstromend, toen Sergio diep anaal, tot Milans buik bol stond en het eruit spoot toen ze zich terugtrokken.

Toen ze allebei klaarkwamen, spanden ze hem op zijn rug op de brits. Sperma over zijn gezicht, borst, pik. Ze veegden het bij elkaar met hun vingers, duwden het in zijn mond, lieten hem slikken tot hij hoestte.

Uiteindelijk maakten ze hem los. Gaven hem zijn kleren terug. Sergio zei alleen: “Volgende keer kom je zelf terug. Dan doen we het nog erger.”

Ze lieten hem gaan om half vijf ’s ochtends. Milan liep terug naar de villa, benen trillend, kont brandend, keel rauw, lichaam nat van zweet, pis en sperma. Étienne wachtte hem op bij de poort, trok hem zonder een woord naar binnen, waste hem in de buitendouche en hield hem vast tot de zon opkwam.

Milan fluisterde in het donker: “Ik weet niet meer waar de grens ligt.”

Étienne antwoordde zacht: “Misschien is er geen grens meer. Misschien ben jij de grens.”

En Milan wist dat hij gelijk had. Ibiza was niet langer een vakantie. Het was een plek waar hij zichzelf steeds verder uitwiste – en elke keer weer heel terugvond in de puinhoop die overbleef.