Milan (4) – de terugreis over land

Luister?

Milan had geen zin meer in vliegen. Te veel vliegvelden, te veel security die hem aankeek alsof ze wisten wat hij de afgelopen weken op Ibiza had gedaan. Hij wilde de weg voelen, de trillingen, de uren die zich uitrekten.

Dus stond hij langs de N-332 bij een truckstop net buiten Ibiza-stad, duim omhoog, zonnebril laag op zijn neus, shorts strak om zijn kont, shirt opengeslagen.

De vrachtwagen die stopte was een oude Scania, rood met grijze strepen, Nederlands kenteken. De chauffeur heette Ron. 48 jaar, kortgeschoren grijs haar, baard van drie dagen, armen zo dik als Milans dijen, tatoeages die onder de mouwen van zijn polo vandaan kropen. Hij keek Milan één keer aan en zei met een zware stem:

“Stap in. Maar ik rijd niet gratis.”

Milan grijnsde. “Hoeveel?”

Ron keek hem van top tot teen, ogen donker.

“Natura. Zo vaak als ik wil. Tot we in Nederland zijn. Geen nee. Geen safeword. Jij bent mijn tankstation voor de hele rit.”

Milan voelde zijn pik al bewegen in zijn broek. Hij stapte in zonder te onderhandelen.

1. De eerste stop – Parkeerplaats bij Valencia (nog geen drie uur onderweg)
Nog geen 200 kilometer verder trok Ron de wagen een verlaten parkeerplaats op, motor stationair, lichten uit. Hij draaide zich om in de stoel, ritste zijn broek open. Zijn pik sprong eruit – dik, zwaar, al half hard, met een dikke ader die klopte.

“Op je knieën. Nu.”

Milan kroop over de versnellingspook heen, knielde tussen Rons benen in de nauwe cabine. Ron greep zijn haar meteen, duwde hem omlaag tot zijn neus tegen Rons schaamhaar zat. Geen opbouw. Recht diep in de keel. Milan kokhalsde direct, tranen schoten in zijn ogen, slijm liep over zijn kin. Ron neukte zijn mond als een gat – harde, korte stoten, ballen kletsend tegen Milans kin.

“Slik alles door, hoer. Dit is pas de eerste.”

Toen Ron klaarkwam spoot hij diep in Milans keel, hield zijn hoofd vast tot Milan moest slikken of stikken. Milan slikte schokkend, hoestte, maar hield het binnen. Ron trok zich terug, veegde zijn pik af aan Milans wang en zei:

“Goed begin. Straks buiten. Ik wil je kont zien.”

Ze stapten uit. Achter de wagen, in het donker tussen twee vrachtwagens. Ron duwde Milan met zijn gezicht tegen de koude metalen deur van de oplegger, rukte zijn shorts omlaag tot op zijn enkels. Spuugde op zijn kontgat, duwde twee vingers ruw naar binnen. Milan siste, duwde terug.

Ron fistte hem daar ter plekke – vuist in één keer, pols diep, draaide hard. Milan beet op zijn eigen arm om niet te schreeuwen, maar Ron greep zijn haar en trok zijn hoofd achterover.

“Schreeuw maar. Niemand hoort je.”

Milan schreeuwde inderdaad – rauw, kapot – terwijl Ron zijn vuist dieper duwde, tot voorbij de elleboog. Milan kwam klaar zonder aanraking, sperma spatte op het asfalt. Ron trok zijn vuist eruit met een nat, zuigend geluid, duwde toen zijn pik erin – rauw, diep, neukte hem hard tegen de oplegger aan. Elke stoot duwde Milans wang tegen het metaal, schuurde zijn huid rood.

Ron kwam in hem klaar, trok zich terug en liet het eruit druipen over Milans dijen.

“Instappen. We rijden door.”

2. Onderweg – File bij Montpellier (nacht twee)
File. Stilstand. Ron zette de motor uit, kroop naar achteren in de slaapcabine. Milan volgde. Ron bond Milans polsen vast aan de stang boven het bed met een spanband.

“Benen wijd. Hou ze zo.”

Ron ging op zijn knieën tussen Milans benen zitten, spuugde op zijn eigen pik en duwde hem erin – langzaam dit keer, maar tot de wortel. Toen begon hij te plassen. Warm, eindeloos, diep in Milans darm. Milan voelde zijn buik opzwellen, de druk pijn doen, maar hij kreunde alleen maar harder. Ron bleef stoten terwijl hij plaste, het vocht gutste eruit bij elke terugtrekking.

Toen Ron leeg was, fistte hij Milan weer – deze keer met zijn andere hand, terwijl zijn pik er nog half in zat. Dubbel. Vuist en pik tegelijk. Milan huilde openlijk, lichaam schokkend, pik druipend. Ron neukte hem door tot hij voor de tweede keer die nacht kwam, vulde hem opnieuw met sperma.

Milan lag daarna uitgeput op het smalle bed, buik bol, kont nat en open. Ron streelde bijna teder over zijn haar.

“Je bent gemaakt voor dit, hè?”

Milan kon alleen maar knikken, stem weg.

3. De laatste nacht – Rustplaats bij Reims (nabij de Belgische grens)
Het regende hard. Ron parkeerde ver van de andere wagens, zette de lichten uit. Dit keer geen haast. Hij trok Milan naakt de cabine uit, duwde hem op zijn knieën in de modder naast de wagen. Regen sloeg op zijn rug.

Ron neukte zijn mond eerst – diep, tot kokhalzen, slijm en regen vermengd over Milans borst. Toen draaide hij hem om, duwde hem voorover in de modder, kont omhoog. Fist – schouderdiep dit keer, langzaam maar onverbiddelijk. Milan schreeuwde het uit in de regen, modder in zijn mond, tranen vermengd met water. Ron draaide zijn arm, duwde verder, tot Milan dacht dat hij zou barsten.

Toen Ron zijn arm terugtrok, plaste hij direct in het open gat – straal na straal, warm in de koude regen. Milan voelde het overlopen, over zijn ballen, in de modder. Ron duwde zijn pik erin terwijl het er nog uitstroomde, neukte hem hard, modder opspattend bij elke stoot.

Ze kwamen allebei klaar – Milan schokkend in de modder, Ron diep in hem. Daarna sleepte Ron hem terug de cabine in, waste hem ruw met een fles water en een doek, wikkelde hem in een deken.

De laatste uren reden ze zwijgend. Bij de Nederlandse grens stopte Ron op een parkeerplaats bij Breda. Hij keek Milan lang aan.

“Je hebt betaald. Meer dan genoeg.”

Milan, stem schor en lichaam beurs: “Ik zou het zo weer doen.”

Ron lachte kort, duwde een briefje van 200 in Milans broekzak – tegenprestatie, geen fooi.

“Voor de volgende keer. Als je weer een lift nodig hebt.”

Milan stapte uit. Regen. Kou. Pijn in elke spier. Maar hij liep rechtop naar de bushalte, kont nog nat, keel rauw, buik vol herinneringen.

Hij wist: dit was geen einde.

Dit was alleen maar de weg naar huis.

En thuis wachtte meer.