Tranen van verlangen

In de fluwelen duisternis van haar slaapkamer lag ze, naakt als een open wond onder het maanlicht dat door de gordijnen sijpelde. Haar naam was geen naam meer, alleen een echo van verlangen. Ze heette alleen nog maar ‘zij’, de vrouw die haar lichaam had overgegeven aan een man die het ooit had gekend als een heilig schrift….

Hij, de man van vroeger, wiens vingers als bliksem waren geweest, wiens tong een rivier die haar klippen deed breken.
Hij had haar lichaam begrepen zoals geen ander, had het gelezen in braille van zweet en sidderingen, en haar telkens weer over de rand getrokken,- niet zacht, niet lief, maar met de rauwe kracht van een storm die de hemel openscheurt.
Ze wist dat hij nog steeds naar haar verlangde. Dat voelde ze in de stilte tussen hun sporadische berichten, in de manier waarop hij haar naam uitsprak alsof hij er een gebed van maakte.
Maar hij liet de leugen regeren….

Een lafaard van de liefde, met een hart dat zich verstopte achter muren van halve waarheden en uitvluchten. Hij durfde niet te nemen wat hij wilde, durfde niet te breken wat hij had gebroken. En toch schreeuwde haar lichaam om hem. Haar borsten hunkerden naar zijn tanden, haar dijen trilden bij de herinnering aan hoe hij ze uit elkaar had geduwd, haar kutje,- nat, hongerig, onverzadigbaar,- klopte als een tweede hart dat alleen zijn naam kende.
Overdag probeerde ze hem te vergeten en waste ze de lakens, schrobde de herinneringen uit haar huid en dronk thee alsof dat de dorst zou lessen. Maar ’s nachts, als de wereld sliep, kwam hij terug.

In haar dromen was hij geen lafaard meer. Dan was hij vlees en vuur. Dan rukte hij haar kleren van haar lijf, duwde haar tegen de muur en nam haar zoals alleen hij dat kon: diep, meedogenloos, tot haar nagels bloedsporen trokken over zijn rug.
In haar fantasie vrijden ze de sterren van de hemel. Hij tilde haar op, haar benen om zijn heupen geslagen, en stootte in haar terwijl de kosmos boven hen explodeerde. Zijn pik: dik, hard en perfect gevormd voor haar binnenste, vulde haar tot ze dacht dat ze zou splijten. Ze klauwde in zijn haar, beet in zijn schouder, en schreeuwde zijn naam toen hij haar clit met zijn duim bewerkte en haar over de rand duwde, keer op keer. Sterren vielen als regen om hen heen terwijl zij kwam, haar kutje samentrekkend rond hem, haar sap stromend over zijn ballen, over de vloer, over de hele verdomde wereld.
Maar het was niet genoeg; nooit genoeg….

Vanavond was het erger dan ooit.
Ze lag op haar rug, benen wijd gespreid, vingers glijdend over haar gezwollen lippen. Haar kutje was al doorweekt, glinsterend in het zachte licht, de geur van haar opwinding zwaar in de lucht. Ze sloot haar ogen en daar was hij. Zijn stem in haar oor: Je bent van mij, zelfs als je het ontkent. Zijn handen op haar borsten, knedend, trekkend aan haar tepels tot ze pijn deden van genot. Ze duwde twee vingers diep naar binnen, maar het voelde als zíjn vingers. Ze wreef haar clit met de palm van haar hand, maar het voelde als zíjn tong: ruw en gulzig!
Haar heupen kwamen los van het matras en ze neukte haar eigen hand zoals ze hem ooit had geneukt: wild en ongeremd, alsof de wereld verging. Haar zuchten werden gebroken kreunen, toen schreeuwen. “Kom voor me,” hoorde ze hem grommen in haar hoofd. “Spuit voor me, schatje. Laat alles los.”
En toen brak ze…

Het kwam als een vloedgolf. Haar kutje spande zich om haar vingers, kneep, en toen spoot ze. Niet een straaltje, niet een klein beetje maar een rauwe, hete stortvloed. Haar sap spoot in krachtige stralen over het bed, over de lakens, over haar dijen en over de vloer. Het spatte tegen de muur, druppelde van het nachtkastje en de hele slaapkamer werd haar tempel van overgave. Ze bleef vingeren, harder, sneller, en het hield niet op. Golf na golf, haar lichaam schokkend, haar clit pulserend als een open hart. Het matras werd een meer, de lakens doorweekt, haar billen glibberig in de plas van haar eigen verlangen…

Tranen rolden over haar wangen terwijl ze bleef komen. Tranen van woede, van liefde, van pure, verscheurende hunkering. Ze verzoop bijna in het squirt, in de nattigheid die uit haar gutste, in de tranen die haar gezicht overspoelden. Haar lichaam schreeuwde nog steeds om hem, ook nu ze lag te hijgen, uitgeput, drijvend in haar eigen oceaan van verlangen.
Ze rolde op haar zij, vingers nog steeds tussen haar benen, lichtjes strelend over de overgevoelige huid. De kamer rook naar seks en zout en verdriet. Buiten twinkelde de hemel, koud en onbereikbaar.
“Kom terug,” fluisterde ze in de leegte. “Of laat me verdrinken.”
Maar ze wist het. Hij zou niet komen maar toch zou ze vannacht weer dromen. En morgen weer proberen te vergeten maar haar lichaam zou blijven schreeuwen…