Poetshulp (2)

Edwin had woord gehouden.
De volgende donderdag stond er niet één, maar twee mannen in de gang toen ze binnenkwam.
Edwin zelf, nog steeds in werkbroek met stof eraan, en een maat die hij alleen voornoemde als “Rico”.
Rico was breder, ouder – ergens halverwege de veertig – kale kop, nek als een boomstam, handen die eruitzagen alsof ze al jaren beton molen.
Hij zei niks.
Alleen een knikje toen Mariska de emmer neerzette.

“Vandaag geen half werk,” zei Edwin.
“Je vroeg erom.”

Ze liepen meteen door naar de kelder.
Geen woonkamer, geen keuken.
Direct naar beneden, waar het koud was en het naar cement en oud vocht rook.
In het midden stond een oude houten bok – het soort dat turners gebruiken, maar deze was verstevigd met ijzeren hoekijzers en had vier stevige ringen in de poten gelast.
Aan het plafond hing een zware ketting met een karabijnhaak.

Mariska keek ernaar.
Geen woord.
Ze trok zelf haar T-shirt uit, schopte de schoenen weg, rolde de legging omlaag tot op de enkels en stapte eruit.
Naakt, op sokken na.

Rico greep haar polsen, trok ze omhoog en klikte de boeien vast – dik zwart leer met metalen sluitingen.
Edwin haakte de ketting eraan, trok aan de ratel tot haar armen strak boven haar hoofd stonden, tenen net de grond rakend.
Daarna enkels: apart vast aan de poten van de bok, benen wijd uit elkaar getrokken tot de binnenkant van haar dijen trilde.

Edwin pakte een rol zwarte ducttape.
Plakte stroken over haar mond – drie lagen, strak genoeg dat alleen een gedempt geluid doorkwam.
Daarna een blinddoek eroverheen.
Ze zag niks meer.
Alleen voelen.

Eerste wat kwam was koud metaal.
Een stalen haak met een gladde bol aan het einde.
Rico duwde hem zonder waarschuwing tussen haar billen, draaide hem langzaam tot hij goed zat, en trok aan de ketting die eraan vastzat.
De haak trok haar kont open, spande de huid strak, dwong haar lichaam voorover te buigen in de ketting.
Pijn schoot door haar onderrug.
Ze kreunde in de tape.

Edwin sloeg met een brede leren paddle – niet de riem van vorige keer, maar iets zwaarders, met gaten erin.
Eerste klap kwam keihard over beide billen.
Geluid als een pistoolschot in de kleine ruimte.
Mariska’s lichaam schokte, ketting rammelde.
Tweede, derde, vierde – elke slag liet een dikke, brandende plek achter.
Na acht slagen voelde ze hitte, na twaalf begon het vel te barsten.
Dun bloed liep over haar dijen.

Rico trok de haak eruit, spuugde erop, en ramde zijn pik in haar kont – droog genoeg dat het scheurde.
Ze gilde gedempt, tranen door de blinddoek.
Hij neukte hard, kort, als een machine die breekt wat hij aanraakt.
Handen om haar heupen geklemd, nagels in het vel.
Elke stoot duwde haar voorover tegen de bok, tepels schuurden over ruw hout.

Edwin ging voor haar staan.
Trok de tape van haar mond – scheurde huid mee – en duwde zijn pik erin tot achterin haar keel.
Ze kokhalsde meteen, speeksel liep over kin en borsten.
Hij hield haar hoofd vast, neukte haar mond in hetzelfde ritme als Rico haar kont nam.
Dubbele penetratie zonder pauze.
Lichaam schokte tussen hen in als een pop.

Ze bloedde nu echt: uit de striemen op haar kont, uit kleine scheurtjes waar Rico te ruw was geweest, uit haar lippen waar de tape had gescheurd.
Bloed en speeksel mengden op de vloer in donkere plassen.

Edwin kwam als eerste – trok zich terug en spoot over haar gezicht, in haar open mond, over de blinddoek.
Dik, warm, veel.
Rico volgde kort daarna: diep in haar kont, zo hard dat ze voelde hoe het naar binnen gutste en weer naar buiten lekte, vermengd met bloed.

Ze lieten haar hangen.
Lichaam slap, benen trillen, ademhaling kort en scherp.
Edwin sneed de tape van haar ogen.
Ze knipperde, tranen en zaad in haar wimpers.

Rico veegde een straaltje bloed van haar dij met zijn duim, stak hem in haar mond.
Ze likte zonder na te denken.

Edwin hurkte voor haar neer.
“Volgende keer drie man.
En een echte zweep.
Met prikkeldraad gewikkeld.”

Mariska ademde zwaar, stem kapot.
“Breng glijmiddel mee.
Of doe het zonder.
Maakt mij niet uit.”

Ze lieten haar los.
Ze zakte op haar knieën in de plas bloed, zweet en zaad.
Pakte haar emmer.
Begon de vloer te dweilen.

Edwin en Rico keken toe.
Geen woord.

Ze poetste door.
Langzaam.
Grondig.

Want dat was haar werk.
En dit was nu ook haar werk.