Poetshulp

Ze kwam die donderdag iets eerder dan normaal.
De man heette Edwin, 41, bouwvakker die een eigen aannemersbedrijfje had, huis in aanbouw, altijd stof en cement in de poriën.
Hij had haar al drie keer geboekt, maar de eerste twee keer bleef het bij kijken: haar kont die bewoog terwijl ze de badkamer dweilde, haar borsten die tegen het aanrecht drukten als ze de spoelbak schrobde.
Derde keer had hij haar van achteren genomen tegen de keukentafel, legging omlaag tot op de enkels, hard en kort, alsof hij een gat in de muur aan het boren was.

Vandaag stond hij al in de deuropening toen ze binnenkwam.
Geen hallo.
Alleen: “Vandaag doen we het anders.”

Mariska zette haar emmer neer.
Keek hem aan.
Zag de aderen in zijn nek opzwellen, de knokkels wit van het knijpen.

“Laat zien hoe anders.”

Hij greep haar pols, trok haar mee naar de woonkamer.
Daar stond een oude werkbank die hij nog niet had weggehaald: dik eikenhout, schroeven en gereedschap eromheen.
Hij duwde haar buik op het blad, gezicht omlaag, armen voor zich uit.
Met ducttape – dezelfde rol die hij gebruikte voor leidingen – bond hij haar polsen vast aan de poten aan de voorkant.
Enkels aan de achterpoten.
Ze lag wijdbeens over de bank, legging strak gespannen, kont omhoog, gezicht tegen het ruwe hout.

“Je zei toch altijd: harder mag,” gromde hij.

Hij rukte de legging kapot bij het kruis – stof scheurde met een droog geluid.
Geen slipje eronder vandaag.
Alleen natte lippen die al glansden.

Eerste klap met zijn open hand: hard op de bil, rood afdruk meteen zichtbaar.
Tweede, derde, vierde – links, rechts, links weer.
Mariska beet op haar lip, ademde scherp in, maar zei geen stop.

Hij pakte een brede leren riem van zijn broek.
Vouwde hem dubbel.
Sloeg ermee over haar kont – niet zacht, niet speels.
Elke slag liet een dikke, paarse striem achter.
Na zes slagen begon het vel te gloeien, heet en strak.
Na tien slagen sijpelde er een dun straaltje bloed uit een open plek waar de rand van de gesp had gesneden.

Edwin liet zijn broek zakken.
Pik al keihard, dikke ader aan de bovenkant, eikel paars en nat.
Hij spuugde op zijn hand, smeerde het grof over haar opening, en ramde in één keer tot aan de ballen naar binnen.

Mariska gromde laag, lichaam schokte tegen de bank, tape kraakte.
Hij greep haar knot, trok haar hoofd achterover tot haar nek strak stond, en begon te beuken – lang, diep, bruut.
Elke stoot dreef haar heupen tegen de rand van de werkbank, blauwe plekken al zichtbaar.
Het natte geluid vulde de kamer: klappen van huid, soppend, haar gehijg dat overging in kreunen.

Hij trok zich terug, duwde drie vingers in haar kont – droog, ruw – draaide ze, trok ze eruit met een plop.
Spuugde weer, ramde zijn pik erin – deze keer in haar kont.
Mariska schreeuwde één keer hard, lichaam kromde, tranen schoten in haar ogen.
Hij neukte door, hand om haar keel, kneep net genoeg om haar adem te beperken.

“Zeg dat je het wilt,” siste hij.

“Ja,” raspte ze.
“Harder.”

Hij liet los, sloeg haar kont nog twee keer met de riem terwijl hij bleef stoten.
Bloed van de striemen mengde met zweet en voorvocht, droop over haar dijen op de vloer.

Toen hij voelde dat hij kwam, trok hij zich terug, rukte zichzelf drie keer hard af en spoot over haar rug – dikke witte strengen die over de striemen liepen, prikten in de open plekken, brandden.

Mariska hing slap over de bank, hijgend, lichaam trillend.
Edwin sneed de tape los met een stanleymes.
Ze zakte op haar knieën op de vloer, benen nat, kont brandend, bloed en zaad druipend.

Hij keek op haar neer.
“Volgende keer breng ik een maat mee.
Twee pikken tegelijk.
En een ketting voor je nek.”

Mariska veegde haar mond af met de rug van haar hand.
Keek omhoog, ogen nog nat, maar mondhoeken omhoog.

“Zorg dat hij groter is dan jij,” zei ze.
“En breng extra tape mee.
Ik poets de rest van de week niet voor niks.”

Ze stond op, trok wat overbleef van haar legging omhoog, pakte haar emmer en dweil.
Begon de vloer te schrobben waar het bloed en zaad lagen.

Edwin keek toe.
Pik nog half-hard.

Ze poetste door.
Alsof er niets gebeurd was.

Maar ze wist: volgende week zou het huis nog vuiler zijn.
En zij zou nog langer blijven.