Bob de huishoudteef

Bob was haar huishoudslaaf, niks meer en niks minder! Elke dinsdag en vrijdag stond hij om half tien al voor de deur van haar appartement, met schone werkkleding in een plastic tas en de geur van gehoorzaamheid al in zijn keel. Lady deed open zonder te glimlachen, ze wees alleen naar de riem die aan de kapstok hing. Hij knielde, boog het hoofd, en liet haar de lederen band om zijn nek klikken. De gesp zat strak, te strak, precies zoals het hoorde….

“Vieze hond,” zei ze, en de woorden waren geen belediging meer. Het was een vaststelling.
Nadat ze alles had uitgezocht,- de berichten, de foto’s, de verhalen van vroegere vriendinnen-, wist ze precies wat hij was: een man die op zijn knieën hoorde, die dweilde, die de vuilnis buiten zette, die haar koffie bracht op handen en knieën, en die, als ze het beval, uit een metalen drinkbakje haar urine likte terwijl hij blafte.

“En nu Blaffen.”
Bob blafte: Kort, schor, beschaamd en Lady keek toe met die koude, tevreden blik die hem altijd hard maakte ondanks de vernedering.
Die ochtend was anders.
Ze had hem binnengelaten, de riem omgedaan, en meteen gezegd: “Maak het bed op. Schone lakens, kaarsen aan en dweil de vloer nog een keer, ik wil geen stof zien!”
En Bod deed het….

Terwijl hij de hoeken van de lakens strak trok en de kaarsen aanstak, hoorde hij haar in de badkamer. Water, parfum, het zachte geluid van make-up. De riem zat nog om zijn nek; het uiteinde lag om haar pols alsof hij een aangelijnde hond was die ze meenam terwijl ze zich klaarmaakte.
Toen ze terugkwam, droeg ze alleen een zwart kanten body die haar borsten half bloot liet en de ronde van haar kont accentueerde. Haar haren waren mooi in model gebracht, lippen donkerroze en ze rook naar dure crème en dominantie.
“Op de stoel en handen achter je rug.”
Bob ging zitten en Lady bond zijn polsen met de riem vast aan de leuning, strak genoeg dat hij niet kon ontsnappen zonder de stoel mee te sleuren. Zijn mond was droog en zijn lul stond al hard in zijn broek.

Ineens ging de deurbel en niet veel later opende
Lady de slaapkamerdeur. De man die binnenkwam was groot, breed in de schouders, met een zelfverzekerde glimlach die zei dat hij precies wist wat hij kwam doen. Hij keek even naar Bob, vastgebonden, en lachte zacht.
“Dit is de hond?”
“Ja,” zei Lady. “Negeer hem. Of niet. Zoals je wilt.”
Ze kuste de minnaar hard, haar tong diep, haar handen al onder zijn shirt. Bob keek toe terwijl ze elkaar uitkleedden. Lady ging op het bed liggen, benen wijd, en de man ging tussen haar dijen zitten alsof hij er thuis hoorde. Hij likte haar open, langzaam, en Lady zuchtte diep.
Toen kwam het water…..

Eerst een beetje, toen meer. Lady boog haar rug, greep het laken, en squirtte. Een heldere straal die over de man zijn kin en borst spoot, over de lakens, op de vloer. Bob staarde. Hij had het vaker gezien, maar nooit zo veel. Het bleef komen: golf na golf, nat en luid, terwijl Lady gromde van pure lust.
“Kijk, hond,” hijgde ze. “Zoveel water uit een echte vrouw. Jij zou dat nooit kunnen.”
De minnaar stond op, zijn lul hard en glanzend van haar sappen. Lady knielde voor hem en nam hem diep in haar mond, terwijl ze Bob aankeek. Haar ogen zeiden: dit is wat een man krijgt. Jij krijgt de rest sukkel!!
Toen de minnaar klaarkwam, trok hij zich terug en spoot over haar borsten en gezicht. Lady lachte, veegde het niet weg, en keek naar Bob.
“Spuug hem in zijn gezicht,” beval ze haar minnaar.
De man kwam dichterbij en Bob kon nergens heen.
Een dikke klodder speeksel landde op zijn wang, liep over zijn lip. Nog één en nog één. Lady stond ernaast en spuugde zelf ook, recht in zijn open mond.
“Vieze hond: kijk naar ons. Ruik het. Proef het!”
Ze vernederden hem verder. Lady ging weer op het bed liggen, liet de minnaar haar van achteren nemen terwijl Bob moest kijken hoe haar borsten stuitten en hoe ze opnieuw squirtte, dit keer over de randen van het bed heen. De man kwam een tweede keer, diep in haar, en toen hij eruit trok, greep Lady zijn lul en veegde de laatste druppels sperma over Bobs shirt, over de borst, de buik, een dikke streep die meteen begon op te drogen.

“Zo. Nu mag je naar huis.”
Lady maakte de riem los en Bob stond op, zijn benen stijf, gezicht nat van speeksel, en zijn shirt met opdrogende witte vlekken. Lady glimlachte koud:
“Groet je vriendin van me. En denk eraan: volgende week weer. En dan drink je weer uit de bak.”
Bob liep de deur uit, de geur van Lady en van de man en van zijn eigen vernedering nog in zijn neus. Thuis wachtte zijn vriendin. Ze zou vragen hoe zijn “klusje” was gegaan. Hij zou iets mompelen over schoonmaken. En de vlekken op zijn shirt zouden, als ze goed keek, alles vertellen.