De dorst

Het water in haar
was geen metafoor.

Zij was ouder,
en ik nog half gevormd,
maar toen zij zich opende
werd de wereld nat.

Haar huid glansde
als de binnenkant van een schelp.
Ik dronk haar,
en zij gaf meer dan ik kon houden.

Elke keer dat zij kwam
spoot zij over mijn tong,
over mijn handen,
over de lakens die daarna
naar zout en bloesem roken.

Geen masker,
geen speels gefluister om te verleiden.
Alleen haar,
puur,
zwaar van verlangen,
een echte vrouw die niet deed alsof
haar lichaam een geheim was.

Zij was de vrouw van water.
En ik, de dorstige.

Nog altijd
word ik wakker met de smaak van haar
op mijn lippen,
en de herinnering aan hoe zij
over mij heen stroomde

als een vloed die nooit meer
helemaal wegebt…..