Milan (5) – Dubai, penthouse aan de Palm

Luister?

Milan had Étienne niet verteld dat hij het aanbod had aangenomen. Niet omdat hij zich schaamde, maar omdat hij wist dat Étienne het zou begrijpen – en hem misschien zou tegenhouden.

De mail kwam via een discrete tussenpersoon.

Sheikh Khalid bin Zayed Al Maktoum. 58 jaar. Oliemagnaat met een fortuin dat in de honderden miljarden liep, maar met een reputatie die fluisterde in de donkerste hoeken van de jetset. Geen foto’s. Alleen woorden:

“Één maand. Volledige beschikbaarheid. Geen grenzen behalve die jij zelf trekt (en die je waarschijnlijk niet zult trekken). Betaling: 250.000 USD upfront, plus onbeperkt gebruik van een privéstrandpenthouse op de Palm Jumeirah. Je bent daar niet de eigenaar. Je bent het meubilair.”

Milan antwoordde binnen vijf minuten: “Wanneer vertrek ik?”

Het penthouse was obscene perfectie: drie verdiepingen glas en marmer, infinity pool die overliep in de Arabische Golf, privélift die rechtstreeks vanaf de ondergrondse parkeergarage naar boven kwam, slaapkamer met kingsize bed dat uitzicht had op de Burj Al Arab.

Maar het belangrijkste kenmerk: de glazen wanden waren eenrichtingsspiegel. Van buiten kon iedereen naar binnen kijken. Van binnen zag je alleen jezelf weerspiegeld in de zee en de nacht.

Khalid arriveerde de eerste avond in een zwarte Rolls-Royce Phantom met getinte ramen. Hij was langer dan Milan had verwacht, slank maar krachtig, baard perfect getrimd, ogen zwart als olie. Hij zei geen hallo. Hij liep naar binnen, wees naar de vloer voor het raam en zei in accentloos Engels:

“Op je knieën. Nu. En blijf daar tot ik zeg dat je mag opstaan.”

Milan gehoorzaamde. Khalid ritste open, duwde zijn pik in Milans mond en bleef daar staan – niet neukend, alleen maar vullend – terwijl hij een telefoontje pleegde in het Arabisch. Milan kokhalsde zachtjes, tranen liepen, maar Khalid hield zijn kin vast en bleef praten alsof Milan een accessoire was. Pas na twintig minuten kwam hij klaar, diep in Milans keel, trok zich terug en veegde af aan Milans wang.

“Je bent nu openbaar. Iedereen die ik toelaat mag je gebruiken. Geen vragen. Geen nee. Als je het safeword zegt, ben je weg en is het geld ook weg. Begrepen?”

Milan knikte, stem hees. “Begrepen.”

De eerste week – de open dagen
Khalid kwam niet elke dag. Maar anderen wel. Altijd mannen die hij kende: zakenpartners, bodyguards, vrienden uit Saoedi-Arabië, Rusland, Londen. Ze arriveerden in kleine groepjes, soms alleen. De lift piepte, de deur ging open, en daar stonden ze.

Een avond: drie Russen – dikke nekken, gouden horloges, wodka in kristalglazen. Ze bonden Milan vast aan de glazen balustrade van het balkon, kont naar buiten gericht, gezicht naar de zee. Ze fistten hem om beurten, schouderdiep, terwijl ze lachten en foto’s maakten met hun telefoons (geen gezichten, alleen lichaam). Een van hen plaste in hem terwijl een andere vuist nog half in hem zat – de druk was zo hevig dat Milan schreeuwde en kwam zonder aanraking, sperma spatte tegen het glas.

Een andere middag: twee Saoedische prinsen – jonger, wreder. Ze dwongen hem op handen en knieën in de infinity pool, water tot aan zijn middel. Een neukte zijn keel tot kokhalzen en tranen vermengd met chloorwater, de ander dubbel anaal met hem: pik én dikke plug tegelijk, terwijl ze hem onder water duwden tot hij bijna zwart zag. Toen ze klaarkwamen, lieten ze het in het zwembad lopen. Milan moest het eruit vingeren en oplikken van zijn eigen vingers terwijl zij toekeken.

Khalid zelf kwam ’s nachts, als de stad stil was. Hij nam Milan mee naar het dakterras, bond hem vast aan een ligbed met leren riemen. Dan fistte hij hem langzaam, tot aan de elleboog, soms verder, terwijl hij fluisterde:

“Je bent mijn speelgoed. Maar je bent ook hun speelgoed. Voel je hoe leeg je wordt als ze weggaan? En hoe vol als ik terugkom?”

Milan huilde vaak – niet van pijn, maar van de constante overgave. Zijn lichaam was nooit meer echt van hem. Elke ochtend werd hij wakker met een lichaam dat klopte: kont open en gevoelig, keel rauw, polsen rood, buik nog vol van de vorige avond.

De climax – de laatste nacht, het feest
Op de laatste avond organiseerde Khalid een “afscheidsdiner”. Acht mannen. Allemaal rijk, allemaal hongerig. Ze aten eerst – kaviaar, foie gras, champagne – terwijl Milan naakt op tafel lag, vastgebonden, benen wijd, een plug trillend in zijn kont op laag voltage.

Na het eten begonnen ze. Ze wisselden af:

Dubbel anaal met drie tegelijk (twee pikken, één vuist)
Keel geneukt tot overgeven, dan weer doorslikken
Plassen in zijn mond, in zijn kont, over zijn lichaam terwijl anderen toekeken
Fisten tot schouderdiep, dan de arm laten zitten terwijl een ander neukte
Sperma overal: gezicht, borst, buik, kont – verzameld met vingers en terug geduwd
Milan verloor het besef van tijd. Hij schreeuwde, kwam, huilde, smeekte soms om meer, soms om pauze – maar hij zei het safeword nooit. Khalid zat in een fauteuil toe te kijken, pik hard maar zonder mee te doen, tot het allerlaatste moment.

Toen de anderen weg waren, tilde Khalid hem op – voor het eerst teder – en droeg hem naar de slaapkamer. Legde hem op het bed, waste hem met warm water uit een zilveren kan, kuste elke blauwe plek.

“Je hebt het volgehouden,” zei hij zacht. “Meer dan wie ook ooit heeft gedaan.”

Milan, stem nauwelijks hoorbaar: “En nu?”

Khalid glimlachte voor het eerst echt. “Nu vlieg je naar huis. Met het geld. Met de herinneringen. En met de wetenschap dat je terug kunt komen als je wilt. De deur blijft open.”

Milan vertrok de volgende ochtend. Geen afscheidskus. Alleen een envelop met de rest van het geld en een zwarte creditcard zonder limiet, op zijn naam.

In het vliegtuig terug naar Amsterdam, leunde hij met zijn hoofd tegen het raam. Zijn lichaam deed pijn bij elke beweging. Maar diep vanbinnen voelde hij iets nieuws: geen leegte, geen schaamte. Alleen een diepe, donkere zekerheid.

Hij had zich laten uitwonen. Volledig. En hij was er nog.

Toen het toestel landde, stuurde hij één bericht aan Étienne: “Ik ben terug. En ik heb verhalen die je nooit zult geloven.”

Hij wist dat Étienne zou antwoorden. En hij wist dat hij, hoe kapot ook, eindelijk weer thuis kon komen.