Versmelting tot één vloed

Zij was water,
zuiver en diep,
een lichaam van golven
die zichzelf nooit verloor.

In de schemering van de kamer
stroomde zij naar mij toe,
haar huid een zilveren spiegel,
haar haren een cascade van regen
die over mijn borst viel.
Ik raakte haar aan
en mijn vingers zonken
in zachte diepten,
in warmte die stroomde,
in een oceaan die ademde.

Zij fluisterde mijn naam
als een getijde dat opkomt,
langzaam, onvermijdelijk,
en haar heupen deinden
als de zee bij volle maan.
Toen mijn mond haar vond,
die heilige bron tussen haar dijen,
barstte zij open.
Niet als een druppel,
niet als een beekje,
maar als een waterval
die al eeuwen had gewacht
om zich te geven.

Zij spoot,
krachtig, overvloedig,
een straal van pure begeerte
die mijn kin, mijn borst,
mijn hele lichaam doordrenkte.
Het was alsof de hemel zelf
zich in haar ontlaadde,
alsof alle rivieren van de wereld
door haar heen braken.
Zij kwam en kwam opnieuw,
elke golf heviger,
elke uitstorting wilder,
haar lichaam trillend
van pure, vloeibare extase.

Water stroomde over de lakens,
over de vloer,
over mij,
en ik dronk haar,
dronken van haar smaak,
van haar geur van zee en regen en lust.
Zij greep mijn haren,
trok mij dieper in haar stroom,
en fluisterde met een stem
die klonk als golfslag tegen rots:
“Neem mij.
Drink mij leeg.
Laat mij in jou stromen
tot er niets meer over is
dan verlangen.”
En ik deed het.
Ik liet haar over mij heenkomen,
liet haar mij doordrenken,
tot wij samen één grote,
eindeloze,
zoute,
zoete,
onstuitbare vloed waren.

Toen de laatste golf bedaarde,
lag zij nog steeds te water,
zacht nu,
traag ademend,
haar lichaam een stil meer
waarin ik mijzelf weerspiegeld zag,
nat, verlangend,
en voor altijd dorstig naar haar.